In 2012 is het eindelijk zover... Desatiricus.nl gaat verhalen verkopen via deze website onder de alias Bas van der Zon. Drie verhalen zullen in digitaal bestand (epub) worden verkocht: Het antitoerisme-boekje, De wedstrijd van de eeuw en O, Pepe!.

**

Het antitoerisme-boekje kent zijn basis in het jaar 2000 toen ik een reis door Europa maakte. Hierover schreef ik korte verhalen, die ik later samenvoegde in een lang verhaal. De schets was klaar in 2007. Het aanscherpen van de tekst kostte aardig wat tijd. Maar nu is het verhaal dan echt af.

Het gaat over een jongeman die de uitverkorene is om een groep mensen rond te leiden door Europa. Het doel is om veel vervelende dingen te ervaren en zo het toerisme een slechte naam te geven. Het blijkt namelijk dat de 'toerismemaffia' de dienst uitmaakt in de sector. Ondertussen komt hij zichzelf tegen, en de rest van de groep ook.

Ik ben erg trots op het resultaat: een behoorlijk bizarre satirische komedie – die zowel bij mannen als vrouwen in de smaak zal vallen, maar misschien iets meer bij mannen. Ik ben trots op de grappige schrijfstijl en de dialogen, die nog nooit zo goed uit mijn vingers kwamen. Veel schrijftijd gaat op om de dialogen zowel geestig te laten zijn als zo 'echt' mogelijk te laten klinken, in de stijl van mijn literaire idolen Raymond Queneau en Nikolaj Gogol.

Hoe komisch het verhaal ook is, ik vind het heel belangrijk om van mijn karakters echte mensen te maken. Daarom heb ik het verhaal de ondertitel 'literaire komedie' gegeven – als tegenhanger van de stapels literaire thrillers, waarmee je de grachten mee kunt dempen. Ik vermoed dat dit de eerste echte 'literaire komedie' ter wereld is, maar ik zal voor het gemak die claim to fame aan mij voorbij laten gaan.

Hier kan de geïnteresseerde lezer een aantal passages in pdf lezen.

**

De wedstrijd van de eeuw heb ik geschreven in een paar gelukkige weken in 2001. In 2010 heb ik elke zin net zo lang herschreven tot ik er gelukkig mee was.

In dit kinderverhaal doet een bijdehand meisje genaamd Jojanneke mee aan 'de wedstrijd van de eeuw', een race tussen beroemde monumenten over de hele wereld. Op haar eigen verzoek bestuurt ze de scheve toren van Pisa. Die moet het opnemen tegen gedoodverfde sterren als het Vrijheidsbeeld en de Sfinx. De monumenten blijken minder sympathiek dan we zouden vermoeden. De scheve toren van Pisa worstelt ondertussen met onzekerheid en Jojanneke zoekt naar oplossingen.

Ik weet zelf niet of ik meer een kinderverhalenschrijver of volwassenenverhalenschrijver ben, vermoedelijk zit ik ertussenin, zoals een schaatser die kan sprinten en allrounden. De hele hokjesgeest waar de kinderliteratuur last van heeft, heeft op mij in elk geval geen enkele vat. Ik draai de kraan van mijn eigen kinderfantasie open en volg de kinderlijke logica die daarbij hoort.

Ook De wedstrijd van de eeuw heeft satirische elementen, maar uiteraard lichter. De media krijgen een lachspiegel te zien in dit verhaal. De kinderen zullen hun humor vinden in bepaalde passages van het verhaal, en volwassenen weer in andere.

Ik ben erg verknocht aan dit verhaal omdat het mijn eerste echte verhaal is. Ik bewees mezelf dat ik karakters tot leven kon brengen, zoals de scheve toren van Pisa, Jojanneke, de Eiffeltoren. De reacties van zowel kinderen en volwassenen zijn altijd positief – heel anders dan die van de uitgevers, die verblind door de dollartekens in hun ogen nergens meer de charme van inzien.

Hier kunt u de eerste drie hoofdstukken in pdf lezen.

**

Ten slotte eindig ik met mijn oudste verhaal, waar ik in de twintigste eeuw al aan begon: O, Pepe!. In 2002 schreef ik het meeste in een paar maanden tijd. Het verhaal heb ik het afgelopen jaar een flinke revisie gegeven. Waarom ik zo lang doe over verhalen? Omdat ik erg kritisch ben op mijn eigen materiaal.

In O, Pepe! volgen we het dramatische verhaal van goede, lieve jongen genaamd Pepe, die zich in de maalstroom ziet van een maatschappij vol harde, ongeduldige mensen. Door ongelukkig toeval komt hij steeds oog in oog met dezelfde commissaris. Die ziet hem als een symbool voor de ondergang van de maatschappij. Maar hij ontmoet veel meer mensen. Die lijken ook te worstelen met het begrip geluk.

O, Pepe! was het favoriete verhaal van mijn ex-vriendin. Ik vermoed daarom dat het meer in de smaak zal vallen bij vrouwen dan bij mannen, vooral vanwege de geslaagde tragikomische toon. Minder pret dan in het Antitoerisme boekje, maar meer subtiele humor.

Het verhaal betekent veel voor mij: nooit heb ik intuïtiever en hartstochtelijker geschreven. Het meeste schreef ik toen ik verliefd was, ik schreef avond na avond in een stroom van plezier, en dat lees je eraan af, volgens mij. Ik dacht geen tel aan wat anderen ervan zouden vinden en thema's ontstonden spontaan.

De lezer moet geen gedramatiseerd epos verwachten. Zo'n type schrijver bent ik niet. Ik ben ook geen brave schrijver in de zin dat ik mijn best doe een 'moderne psychologische roman' te schrijven. Ik zie mezelf als artiest. Bovendien ben ik er te intuïtief en chaotisch voor. Ik sla graag linksaf als mensen rechtsaf verwachten, zonder dat ik zelf goed snap waarom, maar ik voel dat het de beste oplossing is, en dat op dat plekje ook de humor zit. Ik hoop dat mensen 'de betekenis' zullen relativeren en zullen genieten van de fijnzinnige grapjes.

Hier kan men een aantal passages in pdf proberen.

**

Mensen die vragen hebben over de schrijfstijl, verwijs ik naar de FAQ op de Welkom-pagina.

**

Mensen die graag op de hoogte gehouden willen worden van de voortgang, en ook van nieuwe projecten na de releases, verzoek ik hun e-mail-adres te mailen naar 13 @ desatiricus nl onder vermelding van 'mailinglijst'. Om het kwartaal zal ik nieuwe ontwikkelingen melden. Ik doe niet aan Facebook of Twitter, tenzij fans er echt om gaan verzoeken. Commentaren kunnen worden achtergelaten op de pagina in het Gastenboek, die beroerd werkt (met een paar keer refreshen kom je er wel), maar ik heb nu eenmaal een zwak voor kneusjes.

Bedankt voor uw aandacht en hoogachtend,

De Satiricus.

Naar de homepage