BAISE MOI (FR, '00) *
Twee meisjes, waarvan een verkracht wordt, en de ander iemand anders vermoord ziet worden. Dat kan niet goed gaan. Ze gaan reizen, hebben seks met jan en alleman en schieten mensen neer.
Bij Baise moi had ik een sfeerrijk en anarchistisch portret van een ranzige wereld in gedachten, waarbij de regisseur pornografie politiek incorrect gebruikt om iets duisters mee neer te zetten. Iets als Irreversible. Terecht omstreden, dacht ik.
Maar wat een flutfilm! Alles is slecht aan deze film van Virginie Despentes, die ook het boek schreef: het acteerwerk, de dialogen, de filmstijl, het verhaal. Deze film presteert het om op geen enkele manier iets mysterieus uit te dragen. Tijdens de eerste scènes ben je misschien nog een beetje nieuwsgierig waar al die heisa om is geweest. Naarmate de film vordert, merk je dat je eigenlijk naar porno met pistolen zit te kijken.
Het raarste is nog dat de film in de verste verte niet opwindend is, door die smakeloze combinatie van seks en geweld. Soms onbedoeld maf, zoals het meisje dat na de verkrachting rustig zegt: 'Hun pikken kunnen me niets schelen.'
Het enige geslaagde stukje, per ongeluk, is die met de troosteloze parenclub (voordat ze die verknallen). Dat zette me aan het denken: zet een camera aan in een parenclub en je hebt een betere film dan deze. Zet de camera om het even op welke kruispunt en je hebt een betere film dan deze.
Baise moi op Imdb.com, rogerebert.com, sfgate.com, sensesofcinema.com, filmkrant.nl