LES BICHES (FR, '68) **
Een menage à trois, een hoop geklets over liefde (zonder dat die liefde ergens uit blijkt), een hoop veelzeggende blikken. Eigenlijk is het geen film over een menage à trois, wat de hoes me had beloofd. Het is een menage à deux, in verschillende volgorde. Eerst krijgen de twee vrouwen wat met elkaar. Dan komt er een man in het spel. Dat is nog allemaal van hoog sensueel niveau.
Dan begint het gelazer van de jaloezie. Even is het leuk om de dames totaal te zien ontkennen dat ze de verhouding met een man erg vinden. Ze zeggen beiden precies het tegenovergestelde van wat ze echt voelen maar dat hoort bij hun machtspelletje. Over en weer gaat het, de beschuldigingen, het krampachtige 'geefniejoh'.
Het is een film als die van François Ozon: recht uit het hart, zonder poespas, rondom een afgezaagd liefdesverhaal. Er zijn twee 'malle typetjes' ingehuurd om de serieuze sfeer een beetje uit het lood te trekken (en dat werkt altijd: gooi andere types in een scène en het verloopt altijd heel anders). Grappig zijn ze helaas nergens.
Er zitten een paar mooie broeierige scènes in en de kouwe kak van St. Tropez wordt vaardig neergezet. Boeiend vond ik ook de geschetste menselijke neiging om het gezelschap van anderen te zoeken om daar samen alleen te zijn.
Waarom liet de film me zo koud? vroeg ik me af. Omdat dit hele verhaal mijzelf geen zier zegt. Ik heb te weinig empathie om voor zoiets ver wegs warm te lopen. De film is in de eerste plaats psychologisch drama en dan pas menselijk, en ik heb liever andersom.
Les biches was vermoedelijk in zijn tijd schokkend: een lesbisch drama, en nog mooi gefilmd ook! Nu komt dat effect niet meer zo over nu iedere soap zijn eigen homoseksuele stelletje heeft.
Les biches op imdb.com, rogerebert.com, dvdtimes.co.uk, sensesofcinema.com, eyeforfilm.com, cinematicsojourns.fr