BOBBY DEERFIELD (FR, '77) **** IMDB
Eigenzinnige kunstenares met arrogante autocoureur
Lillian Morelli, eigenzinnige en doodzieke kunstenares, treft autocoureur Bobby Deerfield ergens in een ziekenhuis in de Alpen. Ze is een knotsgekke vrouw, zonder interesse in zijn autoleven. 'De auto is toch een verlengstuk van 's mans penis?' Maar ze vindt hem aantrekkelijk, dat is duidelijk, en hij haar ook, en als ze smeekt om met hem mee te mogen gaan, aarzelt hij niet lang.
Wat een leuk stel! Al Pacino heb ik zelden leuker gezien dan in deze rol van verwaande autocoureur maar Marthe Keller is helemaal voortreffelijk. In plaats van het gebruikelijke geouwehoer over autorijden, vraagt ze aan hem dingen als: 'Kun je je voorstellen dat je een schildpad bent?' 'Wil je niet eens een keer heel hard schreeuwen?'
Samen rijden ze langs bergwegen, door Italië, en ik kan geen genoeg van hun gekissebis krijgen. 'Zijn er homo's in Newark?' 'Ze zwerven daar over de straten. Nog sterker: we bouwen ze in Newark.' Ze leven allebei met de dag om hun eigen redenen.
Deze film overtuigt me meer dan ooit hoe raar liefde, gesteld zijn op iemand, werkt. Zomaar kom je iemand tegen (haar rug in een restaurant begint tegen hem te praten), een gesprek ontvouwt zich, later nog een keer bij een goocheloptreden, ze staan open voor elkaar, en voor je het weet: patsboem!
Een zeer lauwe ontvangst kreeg deze film en dan druk ik me nog zacht uit. Waarschijnlijk omdat het zo simpel is als een keukenmeidenroman, dit verhaal van Erich Maria Remarque. Kortzichtig. Ik raak ontroerd van hun sores en als mensen mij daarmee smakeloos achten, dat zal dan maar zo zijn.
Zo mooi is illusie van film toch, dat je dat allemaal gelooft, en ook dat Pacino autocoureur is, terwijl hij niet eens kon autorijden totdat deze film gemaakt werd. Het allermooiste is dat Pacino en Keller kortstondig een relatie kregen na deze film.
Bobby Deerfield op avclub.com, dvdverdict.com, movie2movie.nl, filmkrant.nl, mulderville.net
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage