THE BOURNE ULTIMATUM (VS, '07) ***
Jason Bourne piekert nog steeds over zijn identiteit. De hele wereld zit hem tijdens dat piekeren achter hem aan (en soms hij achter de wereld, maar dat verschil is niet zo belangrijk).
Op een waardeloos avondje gaat The Bourne ultimatum erin als koek. De film beleeft pieken op de juiste momenten en vermaakt dankzij het idee dat Jason Bourne – als een nieuwerwetse James Bond – altijd een stapje sneller is dan de rest. Je moet wel partij voor hem kiezen en af en toe roepen: Kijk uit, daar staat er weer eentje!
Alleen leidt die drukte niet echt tot iets. Net als in deel twee reist Jason Bourne van stad naar stad, beleeft hij vechtpartij op vechtpartij. De CIA is slecht en zit achter hem aan. Meer is er niet. (Ik vraag me af of er ooit nog een film verschijnt waarin de CIA niet slecht is.)
Ondertussen zoekt Jason Bourne tijdens deze wereldreis driftig naar 'zijn identiteit'. Dat verhaaltje is net zo interessant als laten we zeggen dat Rambo wil weten waarom hij mensen is gaan neerschieten. Bourne overleeft toch alles en neemt fenomenaal wraak op zijn bange vijanden.
Het verhaal is net als de Die hards een verpakking voor al die aparte actiescènes die ongetwijfeld maanden voorbereiding hebben gekost, zoals die rare scène waarbij een auto over de railing wordt gekatapulteerd. Kunnen filmmensen zoiets scheppen? Of is die auto daar per toeval neergekomen?
Een paar van die vechtscènes zijn ook verbluffend neergezet, zoals de ene op Waterloo Station in Londen, die ik al meteen iets klassieks vond hebben. Jammer genoeg worden veel gevechten verpest door hypermontage. De mensen van de montage in de Bourne-serie moeten beter letten op de hoeveelheden espresso die ze achterover slaan tijdens hun werk.
The Bourne ultimatum op imdb.com, reelviews.net, theguardian.co.uk, cinema.nl, filmkrant.nl, nrc.nl
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage