À BOUT DE SOUFFLE (FR, '59) ***** IMDB
Verhaal van niks in briljante stijloefening
Zenuwachtige autodief wordt gezocht door de politie en verklaart ondertussen zijn liefde aan een twijfelende dame.
Tot de scène van de hotelkamer verveelde À bout de souffle me nogal, maar tijdens die lange scène begon ie me opeens te boeien. Tot dat moment dacht ik: waar is die Godard mee bezig, daarna dacht ik: knap werk! Godard heeft vooral geen meesterwerk afgeleverd, dacht ik, om na het einde te denken, meesterwerk!
Ik werd gegrepen door de grillige montage, de onverwachte wendingen en de cameravoering. Een dogmafilm avant la lettre. Fascinerend dat sommige scènes achterlijk lang en sommige achterlijk kort duurden. Je ziet soms mensen aan de kant van de weg toekijken zoals de kijker ook de film met verbazing bekijkt.
Het gaat om het vastleggen van de spontaniteit wat volgens mij nooit eerder zo goed was gedaan. En als je die hotelkamerscène bekijkt, vol spelletjes, muziek, gekke-bekken-trekken, dialoogjes die nergens over gaan, dan is dat toch wel een indrukwekkende scène. Dat is nou film uit een tijd dat film echt nog dingen ontdekte, verrassende wegen insloeg.
Verder valt je pas naderhand op dat de hoofdrolspelers geen moraal hebben (ook nieuw) en dat de film vol zit met insidegrapjes (die ik ook pas na het lezen erover herkende; zoals het interview met Melville of grappen over regisseur Kovacs).
Er zijn ook dingen die de film zwak maken. Het verhaal bijvoorbeeld is drie keer niks. Veel hotseknotsscènes die zonder pointe in elkaar overlopen. Qua karakters ook niet je dat.
Maar het draait hier om stijl, stijl! De film komt niet gedateerd over, wat het risico is van een stijlfilm. Het is slechts de slappe kus die ik gedateerd vind. Konden ze toen niet kussen of alleen niet in films?
À bout de souffle op rogerebert.com, criterioncollect.com, cinema.nl, filmkrant.nl, nrc.nl, sensesofcinema.com
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage