LA CARNE (IT, '91) *** IMDB
Een optocht van ooievaars, baby's, moeders, kinderen
Een bacchanaal in een vakantiehuisje, waar man en wulpse vroouw naartoe gaan voor seks en eten, als een soort nagerecht van La grande bouffe.
Is dat boeiend genoeg, een optocht van ooievaars, baby's, moeders, kinderen, eten, zon, god, communie en seks? Ik geniet er wel van dat Ferreri zo'n apart en Freudiaans spelletje speelt met zijn film. Toch begrijp ik ook wel de mensen die deze film minderwaardig noemen aan zijn oude werk want het lukt de film maar niet om interessant te worden.
Ferreri's stijl in deze film zal ongetwijfeld op de filmacademie een dikke streep erdoor krijgen. Zo hoor je soms dezelfde muziek als eerder in de film (Queen nota bene), wordt er raadselachtig gemonteerd, staan personages ineens op een andere plaats en er is sowieso geen enkele logica in het verhaal, wat een kenmerk is van Ferreri's anarchistische films.
Ferreri zegt maar een ding met zo'n film: loslaten! Dan zitten ze aan het strand, dan in de auto, dan bij een strandtent, loopt er ineens allerlei volk in hun strandhuis, loopt Francesca langs een 'mystieke plek'. Ferreri schildert spontaniteit. Bijvoorbeeld wanneer Paolo zich vergist in de naam van zijn zoontje.
Absurdisme werkt het beste met een karakter dat zegt: dit is vreemd maar ik kan er niets aan doen dat het toch echt is. In La carne mis je zo'n steun. Je ziet wel een paar agenten die die rol hadden kunnen vervullen maar die vertrekken helaas al snel.
Hoe dan ook zet Sergio Castellito zijn uitzinnige karakter met ongelooflijke moed neer. Het is een man die vreest en schaamt en tegelijk ernaar verlangt om een mannetje te zijn. Ik mag dat wel, zo'n type.
Typisch is dat dit mijn tweede lap vlees-film in een week is. Eerder zag ik Taxidermia. Ook dat eindigde naar. Ook een film van een beeldkunstenaar.
La carne op powermetal.de, cinema.nl, it. wikipedia.org, monstersandcritics.de, sfradio.net, cineclubdecaen.com
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage