LE CLAN DES SICILIENS (FR, '69) *** IMDB
Eenvoudig verhaal van gangster die diamanten wil hebben
Een keiharde crimineel (Delon) wil graag een heleboel diamanten hebben. Hij krijgt hulp van een bende. De commissaris zit hem op de hielen maar krijgt hem steeds net niet. Dan zijn er nog een paar onverwachte elementen.
Wat is film toch een prettige illusie. Alain Delon kwam op jonge leeftijd dankzij zijn knappe gezichtje in de filmwereld terecht (hij werkte bij Les Halles en een actrice zag hem, papte met hem aan, voor hij het wist, speelde hij in films en sprak hij over zichzelf als 'Alain Delon wil...' 'Alain Delon vindt....'). Zijn specialiteit werd al snel neurotisch koel kijken.
Ooit zeiden mensen tegen Lino Ventura toen hij tiener was: Jij moet inspecteur spelen, dat kun je goed.
Ze speelden met schroom hun eerste rolletjes. Dat werden meer rollen. Voor ze het wisten waren ze experts in hun soort rol en denkt een producer in het jaar 1969: laten we iets thrillerachtigs doen met een beetje Italië, Frankrijk en Amerika.
De producer huurt regisseur, die filmt, geeft aanwijzingen, monteert en doet zijn best om autoscènes, vliegtuigscènes en gewone huiselijke scènes zo echt mogelijk te laten lijken. Het lukt hem een beetje om Melville na te doen.
Originalteit is wat minder belangrijk bij dit proces. De ternauwernode ontsnapping, de blufferige overval, de slimme inspecteur, het liefje. De film zou nu net zo goed zo gemaakt hebben kunnen zijn, afgezien van de bijzonder slechte trailer. Je ziet slecht verouderde vleugjes, zoals namaakautorijden, of de namaaklanding, of hoe potsierlijk Alain Delon stoeikust.
Een half jaartje filmen, postproductie van een paar maanden, vijfendertig jaar laten rijpen en dan met volle teugen genieten van die heerlijke illusie.
Le clan des Siciliens op timeout.com, tvguide.com, filmsdefrance.com, independent.co.uk, cinema.nl
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage