DAY OF THE TRIFFIDS (GB, '09) ** IMDB
Vleesetende boompjes over de Tower bridge
Op een dag is er een kometenschouwspel. Ongevaarlijk volgens de specialisten. Maar helaas wordt iedereen die gaat kijken blind. Sommige mazzelaars kunnen nog steeds zien. Maar rust hebben ze niet want er komen vleesetende planten naar de stad.
Jammer dat deze film (nou ja, eigenlijk miniserie, maar het valt ook te zien als film van drie uur) heel stom is. Het verhaal mist alle relativering en is totaal niet interessant. Typisch iets voor schematisch denkende science fiction-schrijvers.
Het raarste vonde ik dat er in Engeland, ondanks massale blindheid, toch nog zo'n tachtig miljoen mensen zouden moeten rondlopen. Maar net als in I am legend of 28 days later is Londen leeg. Vleesetende boompjes lopen kalmpjes over de Tower bridge. Alsof al die inwoners in zee zijn gevallen.
Het script beperkt zich tot de karakters die handig zijn voor het verhaal. Dat zijn er vijf. Die bepalen ongeveer alles wat er op dat moment wordt gedaan om de triffids te bestrijden. O ja, ook dat nog. De triffids zijn boompjes die olie geven maar die mensen gaan eten als je ze loslaat. En door een onverlaat zijn ze in vrijheid gesteld. Onze hoofdpersoon, een triffidoloog genaamd Masen, moet per se door woud en bos heen om naar zijn vader te gaan, want die heeft ze uitgevonden. (Op diens cv staat: wereld gered van broeikaseffect na het uitvinden van vleesetende boompjes die olie geven.)
Je mist menselijk perspectief om de onzin te slikken dat de hele wereld blind is en dat een paar slome boompjes een enorme bedreiging zijn voor de mensheid. Daar is nul aandacht voor. Of het gaat onmiddellijk richting buitenproportioneel sentiment, zoals de close-ups van Masens stervende moeder.
Ook een probleem van het verhaal is dat de twee horrorelementen elkaar flink in de weg zitten. Even blinde mensen-probleem, dan weer een triffids-probleem, dan weer blinde mensen-probleem, en zo verder.
Aan stomheid daarentegen is keuze genoeg. Zo lezen deze twee het enige nieuwsbericht voor dat wordt voorgelezen: 'De meeste mensen in de wereld zijn blind. Er is geen regering.' De voice-over: 'Ik dwong mezelf verder te gaan. Tijd was mijn grootste vijand.' Dame ziet doodgewaande lieverd en reageert slechts verbaasd dat hij twee meisjes bij zich heeft. En de blunder dat Eddie Izzard, vrolijke komediant, een humorloos karakter moet spelen.
Dit is de meest visieloze versie die je zou kunnen maken en het doet me heel veel verdriet dat er niemand is geweest die die moeite voelde om die visie te bestrijden.
Grappig hoe doemscenario's altijd dezelfde beelden opleveren: altijd overal brandjes, scheef geparkeerde auto's waarvan de deuren openstaan, en ronddwarrelende papieren.
Day of the triffids op dvdbeaver.com, indipendent.co.uk, dvdresurrections.com, cinema.nl
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage