DAYS OF WINE AND ROSES (VS, '62) *** IMDB
Ideale Postbus 51-boodschap over alcoholgebruik
In deze film maakt het gezellige stelletje Joe Clay en Kirsten Arnesen het iets te gezellig. Ze worden verslaafd aan alcohol.
Je kunt heel snel oordelen over deze film van Blake Edwards door te zeggen dat het behoorlijk stroperig melodrama is. Het lijkt wel een opdracht geweest van de Amerikaanse Postbus 51. 'Alcohol maakt meer kapot dan je lief is' had de ondertitel van deze film kunnen zijn.
Ook zijn we wat stapjes verder in alcoholfilms (Leaving Las Vegas, Barfly, Tales of ordinary madness, Silent partner, Factotum) en oogt dit realistische verhaal gedateerd. Niet alleen is het script rigoureus (de opname in het ziekenhuis lijkt op een opname in een psychiatrisch centrum), maar ook is dit acteerwerk heel wat minder 'echt' als je dat neerlegt naast bijvoorbeeld Nicholas Cage in Leaving Las Vegas, wat toch wel het drinkdrama is geworden.
Je moet niet vergeten dat zo'n serieuze film over alcoholisme in die tijd nauwelijks gemaakt was. Ik denk wel dat het heel veel Amerikanen in 1962 een hart onder de riem zal hebben gestoken. In elk geval kwam het recht uit het hart van Jack Lemmon: dit verhaal moet autobiografisch zijn geweest.
En de film gaat voor zijn tijd best ver. Geen einde om heel blij van te worden, Jack Lemmon die talloze keren ladderzat is (in deze tijd zwalkten dronkenlappen nog), en zelfs een vrouw die stomdronken is. Er zullen een hoop mensen boos zijn geweest op deze film.
Zo kan ik het wel rechtsom en linksom goedpraten maar ik vond The days of wine and roses toch het leukste aan het begin, toen alles nog koek en ei was. Jack Lemmon (wiens heengaan in 2001 ik gemist heb tot vandaag) kon heel goed een beetje gewone en beetje ongewone man neerzetten. Hij is niet alleen geweldig als komiek in bijvoorbeeld The apartment maar ook in dit drama blijft hij overeind.
Days of wine and roses op variety.com, dvdtimes.co.uk, dvdverdict.com, movie2movie.nl, cinema.nl
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage