DEAD END (VS, '37) *** IMDB
Te boevige boeven en een echte kerel in een steegje
Man, gangster, keert terug bij wijkje waar hij opgroeide. Dat is een doodlopende en naargeestig stukje New York. Hij is babyface, behandeld door plastisch chirurg en het geld stroomt binnen. Zijn voormalig liefje en zijn moeder wonen nog steeds hier, evenals een hoop straatkinderen, en een kerel die niets van schurken moet hebben.
Deze film van William Wyler heeft dat heerlijke, ongegeneerde pathos dat zo past bij films uit deze tijd. Altijd beslissingen in een oogwenk, levens die opeens overhoop worden gegooid, totaal ironieloos tentoonspreiden van zieligheid.
Het verhaal van Dead end is helaas erg schematisch. Je hebt de tegenstelling tussen de foute gangster en de goede, hardwerkende kerel (die zich zelfs niet laat kisten met mes in de rug), tussen de straatjochies en een rijk ventje, en tussen dit 'harde leven' en het zoete leven van Broadway.
De film was een groot Broadway-succes als theaterstuk. Dat theatrale is gehandhaafd. We wijken de hele film niet af van het decor van het doodlopende straatje. Het voelt behoorlijk beklemmend. De straatkinderen lopen daar, de hotelportier, de buurtbewoners, de havenarbeiders, en gangsters, en we krijgen een blik in hun persoonlijke levens, en daarmee stijgt de film ver uit boven de gemiddelde gangsterfilm uit die tijd.
We begrijpen ook duidelijk wat we moeten begrijpen: de straatkinderen worden de babyfaces van de toekomst.
Natuurlijk is alles te zielig, de gangster te boevig, de goede vent te goed. Maar dat hoort bij film, waarbij je in anderhalf uur klaar moet zijn. En zolang het mij overtuigt, en dat doet het, dan weet ik niet waarom het niet zou mogen.
Dead end op reelfilm.com, crazy4cinema.com, mulderville.net, filmsgraded.com, moviemirror.com
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage