DOBERMANN (FR, '97) ***** IMDB
Beste wansmakelijke film van de jaren negentig
Dobermann, geboren met een pistool in de wieg, pleegt bankovervallen met een gemak waarmee een ander pannenboeken bakt. Niet voor niets krijgt hij de politie achter zich aan. Geen gevaar: het zijn klungels. Alles wordt anders als een rechercheur achter hem aangaat die de pest heeft aan reglementen.
Als je een wansmakelijke film maakt, dan zo. Er zit alles in de film wat alle Pulp fiction-achtige geweldfilms ook hebben: bankovervallen, overdreven schietpartijen, extreme karakters, drugs, nachtclubs, seks. Maar in Dobermann is al deze wansmaak stijlvol gebracht. Alsof het een parodie is op die films. Een goed voorbeeld zijn de idiote Engelse zinnetjes die Tcheky Karyo uitkraamt; alsof hij een type uit zo'n film probeert na te doen.
Dobermann is ook zo ontzettend veel geestiger dan de meeste van die Amerikaanse misdaadfilms. Het geklungel van de agenten. De tennismatch tussen de gangsters. Tcheky Karyo die na een ondervraging zegt: 'Mijn handen ruiken naar vlees.' Van alle narigheid doet gegoochel met een baby toch het meeste pijn aan de ogen.
Karakters zijn ook origineler dan in de meeste schietfilms. De ene gangster wordt gebeld tijdens de overval door zijn lastige vrouw, de ander is dol op zijn hond, een volgende is doof, en een vierde poept in het kanaal. Zelfs bruut Christini is op zijn nare manier menselijk. Als hij iemand afgetuigd ziet worden (hij is agent), zegt hij vrolijk: 'Ik hou van de levendigheid in deze buurt.'
Bovendien acteert iedereen heerlijk smeuïg met als hoogtepunt Tcheky Karyo, die zijn verrotte personage uitzonderlijk sappig speelt. Een van de beste verrotte agenten ooit.
Met Dobermann gaf Jan Kounen de hele filmindustrie een hoek, zowel de serieuze indiefilms als de Hollywoodse, waar ze dit soort films nog steeds niet kunnen maken. Lucky number Slevin, bijvoorbeeld, heeft er heel in de verte iets van weg maar is nog niet half zo goed als deze.
In Dobermann zie je ook veel filmtechnieken die tegenwoordig standaard zijn geworden in grappige actiefilms. De drugstrips, het spel met geluid (zij is doof, ander heeft koptelefoon op), snelle close-ups. Zelfs het tegen de zon in filmen, had ik tot Dobermann nog nooit zo gezien. Maar, vergis je niet, het geweld in deze film doet soms pijn aan de ogen.
Dobermann op eyeforfilmf.co.uk, cinopsis.be, filmdeculte.com, cinema.nl, moviespecials.nl
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage