LA FAMIGLIA (IT, '87) ****
In La famiglia volgen we een jongetje. Hij wordt vader. Hij wordt grootvader. De man had wat met de zus van vrouw voordat hij wat kreeg met andere zus, die het nooit heeft geweten. De keuze blijft nog lang naspoken.
De camera verlaat geen moment het huis waarin hij al die jaren woont. Met die inventiviteit herkennen we de speelse en originele hand van filmen van Ettore Scola, een van de meest onderschatte regisseurs. Dit dramatische verhaal heeft opvallend veel weg van Les deux anglaises et le continent van Truffaut.
De grootste prestatie wordt geleverd door de make-up-afdeling. Die heeft hard moeten werken om iedereen oud en jong te maken maar het kan natuurlijk niet anders dan dat verschillende acteurs één rol spelen. De hoofdrol van Carlo is daar een beetje mislukt voorbeeld van, want die twee acteurs hebben niet veel van elkaar weg. Jo Champa en Fanny Ardant hebben ook niet zoveel van elkaar weg.
Jammer vond ik wel dat het al zo bekend is, deze al beschrijving van politieke conflicten in Italië (fascisme, communisme, liberalisme), gekoppeld aan leven en dood, liefde en ruzie, broer en zus. Hoewel het niet saai wordt, omdat veel periodes enorm versneld worden. Een van de beste filmstijlvormen die Scola heeft bedacht. Kinderen worden geboren en mensen overlijden zonder zelfs dat je het ziet.
En toch wel ontroerend, deze film, door zijn melancholieke aard. Onze levens vervliegen zo snel zonder nauwelijks iets bijzonders mee te maken. Dat is de teneur van La famiglia, waarmee ik de film zeker geen ode vond aan de familie, zoals de hoes zegt, maar meer een bittere schets van 'we zitten allemaal in hetzelfde schuitje'. Je bent jong, je hebt niets in de gaten, je bent oud geworden, en ineens ben je vervangen door een nieuwe generatie. De nonchalance van de jeugd, die je zelf ook had, treft enorm als je ouder wordt.
Niet de beste van Scola, vond ik, vooral vanwege het wat voorzichtige, schetsmatige verloop van de scènes. De film mist ook wat van de spontaniteit van bijvoorbeeld C'eravamo tanti amati. Wel hier en daar Scola's immer verbazingwekkende filmmoed, zoals de grap met de aldoor deuren openende Castellito. De film ziet er verder onberispelijk uit; honderd procent vakmanschap.
La famiglia op imdb.com, dvdverdict.com, filmcritic.com, filmsgraded.com, cinema.nl, moria.co.nz, dvdbeaver.com