|
||
|
LA FAMIGLIA (IT, '87) **** IMDB Hoe je vervangen wordt door een nieuwe generatie Jongetje. Wordt vader. Wordt grootvader. De man had wat met de zus van vrouw voordat hij wat kreeg met andere zus, die het nooit heeft geweten. Keuze blijft nog lang naspoken. De camera verlaat geen moment het huis waarin hij al die jaren woont. Met die inventiviteit herkennen we de speelse en originele hand van filmen van Ettore Scola, een van de meest onderschatte regisseurs. Dit dramatische verhaal heeft veel weg van Les deux anglaises et le continent van Truffaut. De grootste prestatie wordt geleverd door de make-up-afdeling. Die heeft hard moeten werken om iedereen oud en jong te maken maar het kan natuurlijk niet anders dan dat verschillende acteurs één rol spelen. De hoofdrol van Carlo is daar een beetje mislukt voorbeeld van, want die twee acteurs hebben niet veel van elkaar weg. Jo Champa en Fanny Ardant hebben ook niet zoveel van elkaar weg. (En sorry wederom voor het seksisme, maar wow, Jo Champa!) Jammer vond ik wel dat het intussen al zo bekend is, deze beschrijving van politieke conflicten in Italië (fascisme, communisme, liberalisme), gekoppeld aan leven en dood, liefde en ruzie, broer en zus. Dat kennen we onder meer uit films van... Scola. Veel periodes worden enorm versneld. Kinderen worden geboren en mensen overlijden zonder zelfs dat je het ziet. Toch ontroerend, deze film. Onze levens vervliegen zo snel zonder nauwelijks iets bijzonders mee te maken. Dat is de teneur van La famiglia, waarmee ik de film zeker geen ode vond aan de familie, zoals de hoes zegt, maar meer een bittere schets van 'we zitten allemaal in hetzelfde schuitje'. Je bent jong, je hebt niets in de gaten, je bent oud geworden, en ineens ben je vervangen door een nieuwe generatie. De nonchalance van de jeugd, die je zelf ook had, zal er enorm inhakken als je ouder wordt. Niet de beste van Scola, vond ik, vooral vanwege het wat voorzichtige, schetsmatige verloop van de scènes. De film mist wat van de spontaniteit van C'eravamo tanti amati. Wel hier en daar Scola's verbazingwekkende filmmoed, zoals de aldoor deuren openende Castellito. De film ziet er verder onberispelijk uit; honderd procent vakmanschap. La famiglia op dvdverdict.com, filmcritic.com, filmsgraded.com, cinema.nl, moria.co.nz
|
||
|
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage
|
||
Site en teksten © Desatiricus.nl |