FROM DUSK TILL DAWN (VS, '96) **
Mannen ontvoeren in een camper een brave scoutingman en zijn twee kinderen. Ze komen bij een bar in Mexico, waar de boel volkomen uit de hand loopt.
From dusk till dawn is een soort Titanic van de films. Het ziet er een paar minuten veelbelovend uit maar hoe langer het duurt, des te meer gaat het je als kijker spijten dat het eerste deel verdwenen is. Ten slotte gaat de film roemloos ten onder. Met zo'n absurd vervolg op een serieuze film kun je alleen wegkomen als je Monty Python bent.
We leren altijd wat van films. Bijvoorbeeld dat Tarantino heel eenvoudig pulpscripts kan (of intussen: kon?) schrijven (hoewel dit verhaal geschreven was naar een verhaal van Robert Kurzman). De juiste roadmoviesfeer, de juiste smakeloze grapjes, en het juiste acteerwerk van George Clooney. Dit was de eerste rol die ik ooit van hem zag en ik vind hem nog steeds steengoed als menselijke crimineel.
We leren ook dat Tarantino zelf voor geen meter kan acteren. Hij acteert als de regisseur die regie-aanwijzingen geeft hoe het ongeveer moet. Dat is toch wel ironisch, dat je dat als regisseur niet wilt zien van jezelf.
We leren dat regisseur Robert Rodriguez er blijkbaar geen sjoege van had hoe vernielzuchtig hij was. Ook zijn Sin city en Once upon a time in Mexico vond ik vervelende films. Rodriguez zou ongetwijfeld zeggen dat ik Hollywood niet begrijp, en dat is ook zo. Je moet vervelende films maken om geen vervelende films meer te hoeven maken. En als dat moment zover is, wat moet hij ons dan nog brengen? Is de frisse geest van El mariachi en Desperado dan niet helemaal verpauperd?
From dusk till dawn op imdb.com, reelviews.com, dvdtimes.com, cinema-extreme.com, filmcritic.com, filmkrant.nl