LA GRANDE BOUFFE (FR, '73) ***** IMDB
Door blijven vreten zelfs als de plee stront kotst
Vier mannen vreten zich te barsten om zo dood te gaan. Ze beginnen er nooit over, spreken geen plan af, maar beginnen gewoon te vreten. Ze zijn nonchalant en gedeprimeerd. Ze hebben niet eens een echt karakter en namen ook al niet (ze heten hetzelfde als de acteurs die ze spelen).
Vreten is eigenlijk iets heel smerigs en helemaal het vreten van dieren. Als vegetariër is voor mij de episode dat het busje met vlees wordt uitgeladen walgelijk om te zien. Een optocht van schapen, reeën, koeien, varkens, kippen, kalkoeken, ganzen. Een dansje met een koeienkop.
Eerst lijkt dat vreten charmant, lekker en gezellig, maar ze blijven maar vreten. Zelfs als de plee stront kotst, vreten ze door. Ze worden zo afgestompt als de beesten die ze opvreten. De seks is al net zo emotieloos als het vreten.
Terugkerend in films van filmanarchist Marco Ferreri is dat de mannen er niet zo goed vanaf komen. In Tales of ordinary madness kan een man alleen maar zuipen, in Ciao masschio doet een man verwoede pogingen moeder te worden van een aap, in Touche pas à la femme blanche komt de meest mannelijke kerel aan zijn einde, en in La carne is de man verlamd. En hier lopen de vrouwen weg maar blijven de mannen recht op dood afkoersen.
Het leuke en knappe van La grande bouffe vond ik z'n spottende manier van karakters beschrijven. Een mal dansje van een vriend van de dochter die hoopt dat papa, immers tv-producent, een baantje heeft; de bediende verwent de man des huizes ('Je gaat niet naar de hoeren hè'); de piloot commandeert stewardessen om een stuk kaas mee te nemen. Hoe Michel op de balustrade gaat hangen, of de mannen in de koelcel die welterusten gewenst worden.
Maar de film is ook goed in wat er allemaal niet is. Zo is er een minimum aan close-ups of camerabewegingen. Er is geen enkel conflict. Er is geen psychologische verklaring zoals je in een mindere film zou hebben gezien. Ze sterven ongelooflijk nonchalant (ook weer zoals in de natuur, bedenk ik me nu).
Het feit dat de universiteitsdocenten en andere slimme mensen uitgerekend over deze walgelijkheden hun serieuze gedachten de vrije loop laten, is de ultieme steek onder water van Ferreri.
Het enige commentaar dat ik kan verzinnen, was dat ik het eerste gedeelte iets leuker vond dan het tweede.
La grande bouffe op rogerebert.com, digg.be, dvdclassik.com, movie2movie.nl, cinema.nl, dvdtimes.co.uk
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage