GUNGA DIN (VS, '39) *** IMDB
Indrukwekkende massascènes in dubieus kolonistenverhaal
Britse Soldaten gaan ver weg (India) goud veroveren à la Three kings. Er is zelfs een simpel goed vs. kwaad-verhaal. En een moraal: wie is er nou een echte soldaat?
Net als nu gaat het in Gunga Din om actie. Je krijgt wat je verwacht: olifanten, trouwe en ontrouwe Indiërs, schietpartijen, knokpartijen, pompeuze muziek, ze willen maar niet sterven, en Cary Grant (als Brit; hij heeft tot zijn achttiende in Engeland gewoond).
Maar absoluut indrukwekkend gedaan voor een productie uit 1938, ik heb me geen seconde verveeld. Regisseur George Stevens heeft een enorme prestatie geleverd. Ter vergelijking: heel veel mensen halen er Indiana Jones bij, omdat de verteltoon erop lijkt, en Indiana Jones heeft ook werkelijk veel gejat uit Gunga Din.
De film is een dubieus kolonistenverhaal en toont dingen die nu als belachelijk verworpen zouden worden. De Engelsen zijn moreel superieur en winnen alles. Ze hadden duidelijk nog geen Max Havelaar gelezen.
In onze tijd zou zo'n film ongetwijfeld benadrukken hoe boosaardig de Britten en hoe onderdrukt de Indiërs wel waren. Gunga din nu zou een politieke rel van jewelste opgeleverd hebben. 'Smakeloos product', je hoort het de politici al zeggen.
Ook indrukwekkende massascènes die ongetwijfeld nog steeds imponerend zullen zijn in de bioscoop. Het was de tijd dat er een soort wedloop was van massascènes, Griffith, Eisenstein, Riefenstahl, en dan vergeet ik er vast een paar, maar zo goed ben ik niet in klassiekers.
Opmerkelijk is ook dat de film gebaseerd is op een gedicht, dat hoor je niet zo vaak. De schrijver was Richard Kipling.
Gunga Din op filmcritic.com, bartleby.com, crazy4cinema.com, dvdverdict.com, classicfilmguide.com
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage