HALBE TREPPE (DUI, '02) ****
Wat een simpele affaire in een huwelijk allemaal kan losmaken.
Net als eerder in een film als Rien à faire werd ik getroffen door zeldzaam mooi acteerwerk. De acteurs zijn die types geworden als door een wonderlijke transformatie. De film kijkt zo heel aangenaam weg, temeer er op de juiste momenten wat humor is, zoals de grappige situatie met de doedelzakspeler.
Verder waardeerde ik de aparte filmstijl, waarmee de film zich afzet tegen veel soortgelijke films. Het meest aparte van de film zijn de documentaire-achtige onderbrekingen. In Hollywood zouden zulke ideeën onmiddellijk een dikke streep krijgen. In Halbe treppe kan het. En je vraagt je niet eens af wat die documentairestukken in de film doen. Het past gewoon precies in Halbe treppe.
Er is meer, zoals de sfeer van troosteloos Frankfurt a/d Oder (het is, bedenk ik me nu, tegenwoordig ongepast om steden er mooi uit te laten zien; toen Jeunet dat met Parijs deed, kreeg hij karrevrachten met kritiek over zich heen). De middelmatige bestaantjes van vier mensen. Ze hebben weinig dromen meer maar echt somberen doen ze ook niet.
Waar deed de film me toch de hele tijd aan denken? Veel later bedacht ik het me: aan een van Woody Allens beste films, Husbands and wives. De documentairestijl, het hoekige camerawerk, de overtuigende dialogen, de combinatie van ernst en humor, maar dan Oost-Duits en eigenlijk ook wel wat beter.
Halbe treppe op imdb.com, 25frames.org, cinema.nl, cineman.ch, filmzentrale.de, club-culture.com, filmtext.de
Naar overzicht Wilde aardbeien filmdatabase
Er is geen trailer