|
||
|
HOLIDAY (VS, '38) ***** IMDB Ironische en ontspannen stijl die hedendaags aandoet Johnny Case meldt zich bij het kolossale huis arriveert waar zijn toekomstige vrouw zou moeten wonen. Hij weet niets van haar immense rijkdom en mompelt: 'Ze zal hier wel werken.' Hij gaat via de bediendeningang naar binnen en ontmoet haar. Dan blijkt de schok van de rijkdom. Met moeite wordt papa gelijmd voor een huwelijk. Totdat Case zijn 'wilde idee' openbaart: lang op vakantie gaan omdat hij nu nog jong is. Dat slaat minder aan bij Julia, maar wel bij haar zusje Linda. Het geestige begin is mij iets liever dan het tragische einde, maar om eerlijk te zijn, charmeerde en ontroerde de film me helemaal. Dankzij passages als: 'Ik ben het zwarte schaap' / 'Beeeh...' / 'Dat is een geit', of gekke acrobatische stunts, of momenten dat je Linda voor het eerst ziet staren naar Case en beseffen: ik ben verliefd op de vriend van mijn zus. Dat doet Katherine Hepburn heel knap maar ze was dan ook erg getalenteerd. Ook de opening is heel charmant, als Case op de bank ligt, tussen zijn maffe vrienden, en verklaart dat hij gaat trouwen. De setting is net als in Philip Barry's The Philadelphia story een ontzaglijk rijke familie. De spot met rijkdom, status, plichten, behoudendheid, is genadeloos. Het enige moment dat er magie is in het grote huis, is in het 'speelkamertje', waar niemand zich van grote rijkdom bevindt. Zoonlief is niet voor niets de hele tijd zat. 'Niets leeft hier.' Het wonderlijke van Holiday is dat deze ironische en ontspannen stijl van Cukor zijn tijd ver vooruit was. De film toont pakkende emoties en gevoelens die je eerder in de romantische komedies van vandaag de dag zou verwachten. Johnny Case's roep om avontuur en plezier sprak mij erg aan, en de gevoelens die Linda dan voor hem krijgt, vond ik ronduit ontroerend, temeer ze heel subtiel vanaf het begin worden getoond. 'If he wants to come back and sell peanuts, oh, how I'll believe in those peanuts!' Ze spelen het ook zoooo charmant. Johnny Case's karakter zit Cary Grant als gegoten: geestig, openhartig, opgewekt. Ook Katherine Hepburn's Linda is heel mooi, gepassioneerd. Gek het ene moment, ontroerd het andere moment. Ook Ned, de vader, Julia, de stijve familieleden, de vrienden vond ik enorm goed gecast. De film legt de charme van de film bij de 'outcasts' en het is dat punt misschien waar de mensen in die tijd niet helemaal doorheen kwamen. Het bijzondere vond ik dat deze film een mens echt raakt, waar de meeste films alleen maar schampen. Zie de recensie op Salon.com voor nog een voorbeeld van iemand die getroffen was. Holiday op cinema.nl, crazy4cinema.com, salon.com, movie2movie.nl, reel.com, filmzentrale.de
|
||
|
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage
|
||
Site en teksten © Desatiricus.nl |