THE HUDSUCKER PROXY (VS, '94) *****
Hudsucker industries wil graag dat het slecht gaat het bedrijf. De aandelen moeten zakken. Ze hebben daarvoor een stroman nodig (proxy). Die vinden ze in de postkamer, in de persoon van Norville Barnes.
Een verrukkelijke film, een van mijn favorieten, en wel om:
De bijrollen. De man met de blauwe brief, de liftjongen, de hoofdredacteur, de man die de leiding heeft in de kelders, de man van de directie met de gekrulde wenkbrauwen, de dikke vrouwen op het bankje. Er is geen type in deze film waar niet tot in details over is nagedacht.
De decors. De enorme kamer van Syd Mussburger, de ruimte van de klok, de redactielokalen, de beatnickkroeg, de vergaderzaal van de directie. Er is grof geld tegenaan gesmeten, maar iedere dollar van die 25 miljoen was welbesteed. (Het vreemde is dat veel mensen dat te perfect noemen.) En dan de talloze filmcitaten: His girl Friday, Duck soup, Frank Capra.
Het laten herleven van de screwball comedy. Er is goed gekeken naar His girl friday. Amy Archers introductie als snelle tante. Als Barnes de brief bij Mussburger komt afgeven, en even later met een lekkende watertank door het kantoor loopt te rennen!
Boeiende details. Ergens in de flat zie je een schilderij van Picasso voorbij flitsen; de H's die op de tafel staan; een belangrijke envelop waarop staat: 'the blue letter', het raam dat is vervangen door plexiglas, het rondje dat de hoepel maakt door de stad.
De satire. Kapitalisme is zelden eerder zo grandioos te kakken gezet. Hoe hoger de gebouwen, hoe killer de mensen. De dood blijkt te huizen op de bovenste verdieping, waar hij er een gewoonte van maakt om de namen op de glazen deuren weg te krabben. Ook Norvil Barnes gooit als president zo maar ineens twintig procent van het personeel op straat, de zwakke takken eraf gooien noemt hij dat.
En de casting. Tim Robbins, toch al een man van de satire (The player, Bob Roberts) en Jennifer Jason Leigh zijn fantastisch. Ze koppelen overdrijving aan humor en zijn geloofwaardig als mensen. Paul Newman, de board of directors: briljant neergezet door de Coens.
De scènes in The Hudsucker Proxy zijn korte films, die tezamen iets moois vormen. Dat vind ik zo knap van die Coen-broers: dat ze zo duidelijk weten wat ze willen en dat ze bij die tocht nooit de weg kwijt raken. Dat is natuurlijk het voordeel als je een klankbord hebt die precies hetzelfde over dingen denkt. Hoewel ze menig meesterwerk hebben gemaakt, is dit de meest klassiekerige, filmerige, stijlvolle, eeuwige. Een briljant sprookje.
The Hudsucker proxy op imdb.com, reelviews.net, filmkrant.nl, rogerebert.com, dvdverdict.com, washingtonpost.com