IN THE SOUP (VS, '92) **** IMDB
Een zwartwitfilm met kleurrijke rol van Seymour Cassel
Voor het geld moet Adolpho Rollo aankloppen bij een misdadiger, waar hij vervolgens niet meer los van kan komen. De scènes die hij beleeft als crimineel zijn een stuk filmischer dan zijn onverfilmbare script van vijfhonderd bladzijden, geïnspireerd op het werk van Tarkovski, Dostojevski, Renoir, Godard en Nietzsche. Het eigen leven, dat is wat Joe hem geeft, en dat is wat mooie films maakt.
Je vergeet als kijker aan films altijd een ding: dat ze ook betaald moeten worden. Er moet een beoogde afzetmarkt zijn anders komt de film er niet. Daarom zie je nooit een film in de stijl van 1952 anno nu of andersom (met uitzondering van The good german). Deze film van Alexander Rockwell gaat over dat kunstenaarsprobleem.
Erg passend is dat de film anekdotes bevat uit de begincarrière van Rockwell. Je vraagt je af welke. De wenende Franse buurman? De zingende maffiosi die de huur komen ophalen? Ze geven deze zwartwitfilm kleur, en een passende extra dimensie.
Het acteerwerk van Seymour Cassel als charismatische crimineel vond ik zalig om naar te kijken. Hij heeft Joe ontzettend mooi neergezet met zijn ironische lachjes en chaotische manier van doen. Een stuitende vent maar toch zou je hem graag op bezoek hebben. Steve Buscemi speelt een van de beste losers uit zijn toch wel indrukwekkende losersrollencarrière.
Heel veel critici verwonderen zich nog steeds hoe deze prachtige film in 1992 door iedereen straal werd genegeerd. Misschien omdat het liefdesverhaal rommelig behandeld is. Dat maakt de film commercieel minder interessant. De karakters blijven sowieso allemaal een beetje flets.
Toch is In the soup best een invloedrijke film geweest in het genre van cult-achtige films in de jaren negentig en nul. De twee deuren, het oogje, het ranzige gangportaal, de buurvrouw, dat zie je bijvoorbeeld allemaal terug in Pi.
Deze film wordt algemeen beschouwd als de voorloper van Living in oblivion van Tom DiCillo, waarin een klungelige Buscemi daadwerkelijk een film probeert te maken, met de nadruk op proberen. Erg grappig dat twee regisseurs samen een min of meer soort tweeluik maken. Bijna vierdimensionaal wordt de film als je hoort in het interview van Jennifer Beals (zie onder) hoe lastig de financiering was voor deze film.
In the soup op cinema.nl, reelviews.net,dvdsavant.com, interview jennifer beals
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage