JEUX D'ENFANTS (FR, '03) *** IMDB
In alles een Amélie-kloon
Jeugdvriendinnetje en vriendje worden ouder, ze worden zelfs geliefden, maar toch gaan ze verder met hun 'durf jij...' spelletje. De kus op de auto, zijn broek uittrekken in de bar, de bh over het truitje, plassen bij de decaan.
Nuttige vraag aan de kijker: hoe zou je de film vinden als je Amélie niet had gezien? Amélie is er nu eenmaal al geweest en Jeux d'enfants is in alles een Amélie-kloon. Jeux d'enfants doet niet eens de moeite de kopiestijl te verdoezelen. Dezelfde zoektocht naar originaliteit, dezelfde aandacht van de jeugd, dezelfde rol van de verbeelding, dezelfde romantiek, dezelfde manier van monteren. Op de hoes staat zelfs: De opvolger van Amélie. (Alsof de film een opvolger zoekt, en alsof Jeunet die dan niet zélf zou filmen.)
Je weet nooit of regisseur Yann Samuel erachter stond maar verhinderd heeft hij het in elk geval niet. Toch is het raar, want van een zoveelste thriller zeg je: Hitchcockiaanse elementen, en omdat deze stijl niet vaak voorkomt, noem je dit diefstal? De film gebruikt Jeunettiaanse elementen, net als een film met neurotische typetjes altijd aan Woody Allen herinnert.
Het is jammer dat gekluif om originaliteit want het is best grappig, dat blufspelletje van de twee. Je zou willen dat je zelf zo makkelijk over grenzen zou gaan. Mensen pikken het meestal toch wel. Nou zijn deze twee wel lichtelijk geschift maar ik vind dat juist wel leuk, personages met iets geschifts.
Waar Amélie de hele film een hoog ovoorspelbaar niveau hield, wordt Jeux d’enfants voorspelbaar. Dat het uitloopt op steeds grovere blufpogingen viel te verwachten, ook dat ze elkaar niet kunnen vergeten.
Het einde is juist verre van voorspelbaar. Een typisch einde waarover je eindeloos kunt discussiëren.
Jeux d'enfants op cinema.nl, rogerebert.com, reel.com, popmatters.com, filmkrant.nl
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage