JOUR DE FÊTE (FR, '49) ***
Postbode rijdt zijn dagelijkse ronde in een dorp en maakt de raarste dingen mee.
Het vriendelijke dorpsleven dat hier wordt geschetst, staat in sterk contrast met grotestadsfilms, misdaadfilms, horrorfilms die toen ook massaal werden geconsumeerd. Voor mij is deze schattige film een bewijs van hoe niet leuk het platteland is. Ik vind het helemaal niet schattig. Dat doet er niet zoveel toe maar ik moet het toch even kwijt.
Erg mooi vond ik de mozaïekstijl van Tati. Een postbode heeft de hoofdrol maar figureert toch slechts in het geheel van lokale gebeurtenissen. Heel even heeft hij een opleving als hij de post razendsnel 'op zijn Amerikaans' wil leveren, maar al snel komt hij als vanouds aan alles toe behalve post bezorgen, want er moet in het dorp van alles geregeld worden.
Bijzondere film, daarvoor hoef je alleen maar je ogen open te doen. Bovendien is de film gemaakt door een maniakale perfectionist. De film is ook heel persoonlijk, dat zie je aan alles af. Een voorbeeld is het uitvergroten van details die er niet toe doen.
Maar minder, en dat is toch het belangrijkste voor een komedie, is dat ik veel dingen niet zo heel grappig vind. Dronken postbode die worstelt met scheve stuur, postbode fietst op een hek naast zijn fiets, loopt tegen hooivorken aan, klungelt met een vlaggenmast. Veel snelle muziekjes, rare pasjes; allemaal erg Chaplin en Keaton, en misschien is dat ook de diepere gedachte achter het verhaal van de jaloezie jegens Amerikaanse postbodes.
Het tragische vond ik beter gelukt dan de slapstick. Jour de fête is een film met niet veel antwoorden en dat is eigenlijk heel bijzonder, dat schept mogelijkheden voor de kijker om er zelf wat van te maken.
jour de fete op imdb.com, cinema.nl (1), cinema.nl(2), cinepassion.org, mymovies.it, epinions.com, filmkrant.nl