THE KNACK... AND HOW TO GET IT (GB, '65) ***** IMDB
In de rij staan voor een versierder eerste klas
Nancy komt in Londen aan en zoekt de YMCA voor onderdak. In plaats van die te vinden, wordt ze op sleeptouw genomen door Tom, nieuwe huisgenoot van Colin. Tom hoopt zo dat Colin via haar over zijn vrouwenangsten komt maar voordat ze het weten is ze al het slachtoffer van Tolen, de andere huisgenoot, die vrouwen per uur afwisselt.
Wow! Wat was dit weer eens een virtuoze, gedurfde show, van Richard Lester, die misschien wel door zijn Beatles-films was geïnspireerd om een van de leukste Britse komedies ooit te maken. Briljant is de episode in de witte kamer, waarin Tolen in drie minuten zijn immense versiergaven laat zien, en dan tegen Colin zegt: 'Vooruit, nu ben jij.' Ook grappig is die episode met het bed dat door heel Londen meegezeuld moet worden. Let anders op het begin van onderstaande trailer.
Het macho-achtige schijnt volgens Cinema.nl een opvallende band te zijn tussen deze film, Georgy girl en Alfie. Daar kun je dan interessante rapporten over schrijven. De films waren een stuk luchtiger dan de Londense films van heden ten dagen, zoals London to Brighton, die vooral een pistool tegen het hoofd doen zetten.
De film biedt onvervalste lichtzinnige komedie, tjokvol visuele ideeën. Sommige passages zijn ronduit slapstick, met deuren, met waterskieën, wat zeker wat mensen zal afstoten, maar waarom zou het niet kunnen? Ze zijn een soort intermezzi zoals vroeger liedjes dat ook wel waren. Spottende commentaren van burgerlijke passanten. Doen denken aan Monty Python.
Anarchisme heb je net als in Georgy girl, waar een dame haar baby in de steek laat, in de vorm van een verkrachting die nooit plaats heeft gevonden. Het gaat zover dat Nancy alleen nog het woord rape kan zeggen. Ze belt aan, dame doet open, en zij zegt: 'Rape'. Dame antwoordt: 'Not today, thank you', en sluit de deur.
Het gekke is dat The knack... weinig heeft van een Britse film, maar meer van een Franse. Want er is geen enkele nadruk op een verhaal maar wel veel op stijl, en dat zie je ook in Truffaut-films. Ik moest geregeld aan de Antoine Doinels denken maar dan is dit nog iets maffer. Ook Godards Breathless echoët een beetje mee. Het acteerwerk heeft ook niets met Brits understatement te maken. Het is voortdurend extatisch, gepassioneerd, temperamentvol.
The knack... op dvdtimes.co.uk, efilmcritic.com,britmovie.co.uk, cinema.nl (1), cinema.nl (2)
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage