THE LIFE AND TIMES OF COLONEL BLIMP (GB, '43) ***** IMDB
De film die Churchill wilde verbieden
Britse generaal, niet Blimp maar Clive Candy geheten, wordt aan begin van W.O. II door belhamels in het leger verrast in het badhuis. Vandaar gaan zijn herinneringen naar de oorlog die hij al meemaakte, toen hij als jonge hond bijna een oorlog deed ontketenen. Grofweg behandelt de film zijn ontwikkeling van deze jonge hond tot bedaagde bejaarde.
Colonel Blimp van regisseurs Michael Powell en Emeric Pressburger is een goed voorbeeld van een film met zelfvertrouwen. Je zou de film met zijn ongelooflijke lef eerder in de jaren zestig schatten dan al in 1943. Dat komt ook doordat ie in kleur en zeer professioneel gefilmd is.
Niks bedaagd, romantisch, episch oorlog en vrede-verhaal. Je krijgt een spottend, sarcastisch, geestig portret van generaal Candy, die precies weet waar zijn grenzen liggen: voorbij die men als normaal beschouwt. Tactloos ruzie maken met Duitsers maar ook een omstreden vriendschap sluiten als zijn pet ernaar staat. Hij is 'Colonel Blimp' naar analogie van de beroemde strip van Denis Low.
De film vond ik in drie dingen buitengewoon goed. Het eerste is de stemmen van de karakters. Roger Livesy heeft de mooiste als Clive Candy, met zijn donkere, van sarcasme doordrenkte stem, maar ook de stem van Deborah Kerr is fijn, en die van Theo Kretschmar-Schuldorff met zijn Duitse accent. Ze spelen de rollen ook erg goed. Leerzaam voor beginnende acteurs is het delicate evenwicht tussen humor en ernst dat ze hier laten zien.
De film is ook erg goed in spot en provocatie. De vriendschap tussen een Duitser en een Brit, die gezamenlijk herstellen van een duel met elkaar moet in 1943, in het diepste van de Tweede Wereldoorlog, behoorlijk pikant zijn geweest. Volgens de anekdote vond Winston Churchill de boodschap van de film zo vervelend dat hij hem wilde verbieden. Hij verbood in elk geval de Brad Pitt van die tijd, Laurence Olivier, om aan de film mee te doen.
De film biedt cinema zoals het hoort te zijn: gepassioneerd. Scènes die interessant zijn, worden breed uitgesponnen, de mindere worden weggelaten. De passages in het badhuis, het café, de gymzaal, het ziekenhuis, zijn allen met gevoel voor essentie neergezet.
Dit meesterwerk danken aan de moed van de twee regisseurs: Powell en Pressburger. Powell was de man die in 1960 het omstreden Peeping Tom maakte, waarna hij Engeland uit moest vluchten, om pas later aan Coppola's en Scorsese's hand hergewaardeerd te worden. Powell en Pressburger werkten aan heel wat films samen, waaronder het ook erg fraaie Black narcissus.
Het enige vervelende van deze zeer plezierige film is dat ik geen idee heb hoe ik erop kan mopperen.
Colonel Blimp op rogerebert.com, filmfanatic.org, dvdtimes.co.uk, digitallyobsessed.com, filmcritic.com
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage