MACHETE (VS, '10) *** IMDB

Naaldhakken en thermometers als moordwapens

Een illegale Mexicaanse immigrant wordt geforceerd om een aanslag te plegen op een Texaanse gouverneur. Alles is in scène gezet, hij wordt erin geluisd, en hij gaat op jacht naar degene die het heeft gedaan, waarbij hij de hulp krijgt van een heel netwerk van Mexicanen in de VS.

Megahoeveelheden clichés en onzin. Absurd coole actiestukken, absurd coole one-liners, absurd coole beslissingen (zoals de agente die wegloopt als ze een lading wapens heeft gevonden), lijken die van het scherm spatten, een levende legende 'die niet dood kan'. Dat is nou eenmaal Rodriguez' stijl, geheel in de geest van kogelballettenregisseur Peckinpah.

Het is eindelijk weer eens goed toeven voor de liefhebber van het werk van Rodriguez, van wie je zou kunnen zeggen dat hij met deze film een beetje terugkeert bij zijn oude en beste werk, Desperado en El mariachi. Net als bij die films word ik vermaakt, gniffel ik om de vele onzin, en ben ik het ook een seconde na de film al weer vergeten.

Omdat de film grotesk is, maak je je ook niet druk over al die ongeloofwaardigheden en de verhaallijnen zijn verder in orde. De film oogt zelfs een beetje serieus. Want de Mexicaanse illegalen zijn een prettig politiek thema voor politici in Texas hoewel ze ondertussen Mexicaanse gastarbeiders al het vuile werk laten opknappen, zoals straatarbeiders, koks, tuinmannen, zusters, werksters. Dan zie je dus bijvoorbeeld een leger van Mexicanen in deze film met achteraan een ijscoman rennend met zijn ijscowagentje.

Het aardige – voor de pulpliefhebbers wel te verstaan – zit vooral in de actiedetails. Bij Rodriguez is alles een wapen, thermometers, naaldhakken, glassplinters, tuingereedschap. zelfs andermans darmen. En natuurlijk machetes. Bloederige humor als een man die met een thermometer wordt doodgegooid, vervolgens wordt opgeblazen, op een autokap terecht komt, waarna de thermometer uitslaat.

Ook met zijn eerbetoon aan acteurs uit het pulpgenre keert Rodriguez terug bij de bron. Danny Trejo, Steven Seagal, Cheech Marin, en de allerbeste rol is van een jaren tachtig-acteur die ik nauwelijks herkende. Er is geukkig ook aanwas van een nieuwe generatie met allerlei mooie, jonge dames!

nrc.nl, villagevoice.com, eyeforfilm.co.uk, filmcritic.com, cinema.nl

Naar volgende kritiek >>

Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage

Naar de trailer