MISSION TO MARS (VS, '01) ** IMDB
Te veel emotionele ballast bederft Marsdrama
Een reddingsbrigade naar Mars sturen omdat 'er iets mis is gegaan'. Maar waarom dan? Iedereen weet toch dat Mars verlaten is?
De oplossing in Mission to Mars zou je de ouderwetse, ongeloofwaardige SF-manier kunnen noemen. Onder een stenen gezicht op Mars komen geluidjes vandaan. De astronauten ontdekken dat het een soort puzzel is, een incomplete DNA-keten. Als de astronauten deze keten afmaken, tonen zij dat zij de mensheid zijn, en krijgen zij toegang tot een soort paleis.
Te Marspaleis blijkt een alien de laatst overgeblevene van een cultuur te zijn. Een cultuur die voor het leven op aarde heeft gezorgd en die daarna vertrokken is naar een ander sterrenstelsel. (In de Melkweg zullen vermoedelijk nog genoeg goede kandidaatplaneten zijn maar dat terzijde.)
Het jammerlijke van Mission to Mars is dat ongelooflijk veel tijd wordt uitgetrokken voor serieuze dingen, zoals de mislukte landing, maar dat het verhaal toch erg dwaas is. Waarom heeft een alien altijd een punthoofd? Het antwoord dat deze film geeft: het zijn veel simpeler wezens dan wij. Anders zou die wel een cultuur voor zichzelf beginnen. Kijken we naar ons dierenrijk, dan zie je al hoe groot de verscheidenheid is. Ga eens praten met een bioloog voordat je een sf-wezen schept! Waar zijn trouwens de resten van die cultuur dan als die blijkbaar raketten naar een ander sterrenstelsel kan sturen?
En al dat drama! Emotionele ballast. Nee, helaas, het ruimteschip zag er geloofwaardig uit, de situatie rondom de dampkring van de planeet was aardig geschetst, maar Brian de Palma is een middelmatig regisseur en daar verandert geen mallemoer wat aan.
Mission to mars op imdb.com, rogerebert.com, reelviews.net,popmatters.com, urbancinephile.com.au
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage