THE NAKED CITY (VS, '48) **** IMDB
Weinig clichés in film die veel dankt aan zijn producer
Iemand heeft Jean Dexter vermoord, maar wie? Is het de patserige leugenaar of misschien de worstelaar? Vader en zoon strijden samen tegen het onrecht. De een op bureau, de ander op straat.
Al met heeft de film veel te danken aan de vernieuwingsdrang van Mark Helligers, de producer. Deze film heeft een ongewoon hoog tempo en iedereen doet erg zijn best naturel te acteren, wat in 1948 nog vernieuwend was. Verder is er opmerkelijk veel op straat gefilmd. Ook dat was in 1948 nog niet zo gewoon.
Die straatstukken zouden te maken kunnen hebben met Helligers journalistieke achtergrond. De sfeer van de straat neerzetten, wilde Helliger. De meeste films uit deze tijd waren honderd procent studiofilms.
De titel is ook een voorbeeld. Die kwam van een boek met dezelfde titel van fotograaf Weegee. Eerder heette de film nog Homicide. Weegee werd ook maar meteen gecontracteerd als fotograaf van deze film.
En het verhaal mijdt ook kundig clichévalkuilen – precies wat een goed misdaadverhaal moet doen. Ik kwam eigenlijk maar twee echte clichés tegen in deze film. Een was van de leugenachtige verdachte waarvan je weet dat hij toch onschuldig is. De ander is van de merkwaardige pauze die de agenten vroeger hielden voordat ze achter iemand aan gingen rennen. Ze komen op straat, stoppen, zien de schuldige rennen, kijken even hoe die rent, en zetten er dan pas de pas in.
The naked city is geen film die echt beroemd is geworden maar die toch bol staat van goede dingen. Neem bijvoorbeeld het spannende slot, waarbij weer die verteller ineens opduikt en de schurk ineens tips probeert te geven. Prachtige achtervolgingsscènes middenin de stad. Regisseur Jules Dassin (o.a. Topkapi) durfde best wel wat. Hij is helaas onlangs overleden en nog steeds alleen bekend bij liefhebbers.
The naked city op filmcritic.com, criterionconfessions.com, dvdclassik.com, dvdverdict.com
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage
Naar zeven minuten uit de film