NON CI RESTA CHE PIANGERE (ITA, '85) ***   IMDB

Twee mannen die blijven kibbelen, ook in het jaar 1492

Twee mannen moeten voor een spoorbaan wachten. Dat duurt lang. Ze nemen een zijweg en komen uit in het jaar 1492. Na een verblijf in een dorpje gaan ze op zoek naar Columbus om hem tegen te houden van de oversteek.

Verwacht geen verhaal! Deze film is louter en alleen gericht op mensen die dol zijn op de grappen en grollen van het duo dat de hoofdrol speelt, Roberto Benigni en Massimo Troisi. Ze katten elkaar af, hemelen elkaar op, dat is alles wat je ziet.

Zoals vaak met Italiaanse humor draait het om de spontaniteit. Italiaanse humor betekent uitbundige dialogen over niets, waarbij je je afvraagt of er werkelijk een script was, of dat iemand tegen de twee zei: 'Hier zijn de decors, de mede-acteurs, doe maar wat in je opkomt.' Zou me niet verbazen. Dat geeft de film een onvoorspelbaar verhaal. Liefhebbers van een strakke logica kunnen de film beter mijden.

Ik voor mij kan niet genoeg krijgen van deze karakters. De humor had wat sneller gekund maar daar staat tegenover dat de grappen nergens op maat zijn, dat je geacht wordt te lachen om een snedige opmerking, maar dat je zelf mag bepalen wanneer je gaat lachen.

Je zou verwachten dat je net als Les visiteurs allerlei grappen worden uitgemolken over het verschil in de tijd, dat ze niet begrijpen hoe de middeleeuwse wc werkt etc. Het aardige is dat die grappen er nauwelijks zijn. Ze zijn als het ware meteen bekend met de tijd en ze maken vooral grappen met de personen om hen heen.

Er zijn eigenlijk maar drie van die momenten en die zijn ook meteen erg geestig. Ze zingen 'Volare o-o-o-o' als troubadours, bedenken dat ze met een gloeilamp de markt kunnen veroveren (maar hoe die te maken) en leggen Leonardo da Vinci een kaartspel uit.

Non ci resta che piangere op mymovies.it, fandango.com, opinionepersonale.it, cinema.nl

Naar volgende kritiek >>

Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage

Naar twee minuten uit de film