PAPILLON (VS, '74) ***
Man probeert te ontsnappen uit een gevangenis te Frans-Guyana. Wie gepakt wordt, komt in een cel waar hij twee jaar lang niet uit mag. Bij een volgende aanhouding vijf jaar lang niet. Deze hoofdpersoon komt drie keer in die cel terecht.
Je vraagt je af of zo'n gevangenis werkelijk heeft bestaan (wat zo schijnt te zijn). Namens wie bestond die tent?
Merkwaardig ook dat zo'n bizar en smerig verhaal zo populair is (het boek van Henri Charrière, alias Papillon, wordt nog steeds veel gelezen). Je zou zeggen dat mensen niet zo snel opgewonden raken van iemand die kakkerlakken opeet. Misschien dat burgerlijke mensen zich graag een nachtmerrie als deze zich willen voorstellen om tevreden te zijn met hun doorzonleventjes. Mensen die bij bosjes vallen, die met krokodillen vechten, die een stuk hout inslikken om te kunnen sterven.
Toch vond ik Papillon zeker niet waardeloos. Als een goede oorlogsfilm trekt de hele ziekelijke sfeer voorbij, waar je je steeds tegen verzet, totdat je als kijker zelf gebroken bent, en je niet meer kunt verzetten tegen inlevingsvermogen. 'Je voelt jezelf uitgemergeld na het kijken van deze film', zei iemand en ook daar ben ik het mee eens.
De make-up van Steve McQueen en Dustin Hoffman is een grote prestatie en hun acteerwerk natuurlijk ook. Ze worden echt jaren ouder in de film.
Dat inleven is wel de beste eigenschap van de film. Veel meer dan blijheid dat je zelf niet gevangen zit en een beetje spanning levert deze film niet op. En dat lolletje gaat niet eens op voor gevangenen.
Papillon op imdb.com, cinema.nl, rogerebert.com, dvdtimes.co.uk, dvdverdict.com, filmcritic.com, epinions.com