THE PASSENGER (VS, '75) ***
Een man neemt voor de lol de identiteit van iemand anders aan. Niet zo snugger, want die andere is niet zo zuiver op de graat.
Een fan van Antonioni ben ik nog steeds niet, geloof ik, hoewel ik dat baseer op maar twee films: Blow-up en deze. Beide films vond ik nogal saai en hebben lange, trage camerawendingen waar ik kriegelig van word. Neem nu een van de allerlaatste scènes als we door de spijlen heen kijken. Is dat sfeeropbouw of cinematografische zelfoverschatting? Het mysterie wordt er volgens mij niet mee geholpen.
Het helpt me ook niet dat Jack Nicholson de hoofdrol heeft. Hij lijkt veel te veel op de Nicholsons van One flew..., Five easy pieces, Chinatown, The shining. Ik bewonder zijn losse stijl, zijn manier om met simpel kijken te acteren, maar het is me te bekend. Komisch dat het me uitgerekend in deze film zo tegenvalt, die volgens kenners een van zijn allerbeste prestaties te zijn.
Vaker dan we denken bepaalt architectuur het gevoel van een scène. Daarvan veel in deze film.
Het matige verhaal verknalt de kunstzinnigheid van de film. In plaats van nietszeggende scènes op daken, had David Locke echt in de huid van Robertson kunnen kruipen, en ook zijn familie en geschiedenissen kunnen opzoeken. Daar zat wel wat originaliteit.
Dan was het al meer een komedie geworden, denk ik, en daar was Antonioni niet op uit. Die wilde filmgeschiedenis schrijven. Dat zie je er voortdurend aan af. Zonder dat het nou iets doet, behalve, zo op de valreep zie ik toch iets, dat Maria Schneider hier formidabel speelt. Alsof ze per ongeluk in de film terecht is gekomen en toen maar dacht: dat acteren laat ik achterwege, ik doe wel zoals ik ben. Dat pakt heel vaak gelukkig uit en ook hier.
The passenger op imdb.com, rogerebert.com, reel.com, cinema.nl, dvdtoile.com, dvdsavant.com, filmcritic.com, kunstbus