LA PEAU DOUCE (FR, '64) *** IMDB
Film om vrouwenhersenen te prikkelen
Een affaire beginnen, hoe doe je dat? Dit verhaal draait om het accepteren van een uitnodiging in Reims door Pierre Lachenay, om smakelijk te kunnen vreemdgaan, maar aan niemand durft te vertellen dat hij daar blijft logeren.
Ik zat in het begin nog geboeid naar La peau douce te kijken. Je ziet helemaal niets wat er niet toe doet. Een en al snelle overgangen. Truffaut-kwaliteit.
Jammer van het vervolg, dat saaier en voorspelbaarder is. Opmerkelijk genoeg volgt dan de beste scène van de film, van een babbelzieke vriend die zich verbaast over Pierre's slechte stemming. Pierre's moeilijke, linkmiechelige gedrag irriteerde me mateloos en daar heb ik geen zin in om mijn avonden aan te besteden. Ik weet het, daar is het deze film juist om te doen, een aanklacht tegen linkmiecheligheid, maar hij is zo vervelend, zo dom, zo irritant. Anders dan in Jules et Jim, waar ik het gedoe om de affaire iets leuks vond hebben, is het hier beladen.
Zo origineel is het ook allemaal niet. Volgens mij gaat 99 % van de overspelfilms ongeveer zo. Dat is best jammer want er zat nogal wat Fellini-achtige potentie in deze film.
Het einde van La peau douce is iets waar je flink over kunt redetwisten. Het is er eentje die door Woody Allen, al dan niet bewust, letterlijk is gekopieerd (zal niet zeggen in welke film).
Ik denk dat ik val over het feit dat La peau douce overduidelijk een vrouwenfilm is, die vrouwenhersenen moet prikkelen (romantiek, schandalen, emoties) zoals er ook genoeg films zijn die mannenhersenen prikkelen. Geen van beide soorten kan echt goed zijn (hoewel vrouwen gegarandeerd voelen dat die van hen wel goed is).
La peau douce op bbc.co.uk, digitallyobs.com, eyeforfilm.co.uk, filmsdefran.com, cinema.nl, sensesofcinema.com
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage