header004

 

 

film satiricus

THE PETRIFIED FOREST (VS, '36) ***  IMDB

Charmant begin volgt met doorsnee misdaaddrama

Man, type intellectueel, valt binnen in een benzinepomp. Het klikt prima met de dame die daar werkt. Hij vertrekt toch hoewel ze zoëven nog voorstelde om samen naar Frankrijk te gaan. Vervolgens haast hij zich een uur of wat later naar binnen om te melden dat de liftgevers en hij zijn overvallen door een gevaarlijke gangster. Die gangster blijkt al binnen te zijn.

Deze film staat bekend om Humphrey Bogarts 'laatste kans', die hij met zijn imitatie van de gangster Dillinger helemaal greep. Hij is niet agressief maar juist een vermoeide crimineel, die geen grotere ambities heeft dan overleven. Gedrieën (Leslie Howard, Bette Davis en Bogart) hadden ze de rol al in het theater gespeeld. Howard was de man die eiste dat Bogart mee mocht doen aan de film, hoewel de studiobazen zo hun twijfels hadden. En Bogart was zo blij dat hij zijn dochter ook Leslie noemde. De rest van zijn loopbaan is geschiedenis.

Veel interessanter dan Bogarts laatste kans vond ik het lichtvoetige spel tussen Bette Davis en Leslie Howard. Zij speelden in de eerste twintig minuten van de film zo'n prachtig stukje man-ontmoet-vrouw-en-het-klikt dat ik werkelijk ontroerd was. Howard is subliem als eigenzinnige maar bescheiden schrijver en Davis is op zijn minst net zo gepassioneerd als meisje met dromen.

Ik moet ook zeggen dat het verloop van het verhaal me niet heel erg beviel. Met de gijzeling krijg je wel een interessant vervolg (er moest natuurlijk iets gebeuren) maar het verhaal tussen Howard en Davis verdwijnt zo naar de achtergrond en dat vond ik spijtig.

Het einde van de film is behoorlijk slikken. Je staat ervan te kijken dat ze dat in die tijd zo aandurfden. Het publiek slikte het in elk geval ook.

The petrified forest op variety.com, crazy4cinema.com, homecinema.co.uk, cinema.nl, movie2movie.nl

 

 

Naar volgende kritiek >>

Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage

Naar twee minuten uit de film

 

Site en teksten © Desatiricus.nl