REQUIEM FOR A DREAM (VS, '00) **** IMDB
Niks vermakelijks in levens van drugsgebruikers
Jonge verslaafde Amerikanen komen in de problemen. Maar er is ook een eenzame moeder aan pep verslaafd geraakt.
De boodschap van de film is duidelijk: junkies zijn niet altijd onnozele (mooie?) kinderen, het kunnen ook oudere mensen zijn.
Requiem for a dream is een goed voorbeeld van een film waaraan je kunt na een seconde of tien kunt zien dat die is gemaakt door iemand met een bijzondere visuele stijl. Vindingrijke overgangen. De aan pep verslaafde moeder. Knock-out rondlopen door hoofdpersonen. De trips.
Trippende drugsgebruikers in films is natuurlijk niet nieuw. Wat te denken van The trip uit 1967, Alice in Acidland uit 1968. Maar het is goed gedaan en daarom zie ik het graag. De acteurs lagen aan de ketting van een regisseur met visie. Aan die ketting mogen ze van Darren Aronofsky, die de film regisseerde, wel alles uit de kast halen wat nodig is.
De gevisualiseerde drugstrips zijn net zo sterk uitgevoerd als in Spun. Deze twee films lijken enorm op elkaar. Alleen is Spun geestiger en Requiem for a dream ongemakkelijker. Het is dan ook wel een criticikietelende film geworden. Zelf bekijk ik liever Spun nog een keer dan deze film. Ik kan meer uit de voeten met de relativering van Spun dan met het drama van dit script.
Hoewel de film duidelijk beter is dan Aronofski's Pi, vlogen Amerikaanse critici met hun superlatieven helemaal uit de bocht om deze film de hemel in te prijzen. Met zijn visuele spektakel is Requiem for a dream ook wel een film die je gemakkelijk kunt overschatten. Terwijl ik nog steeds niet graag naar gedoe-met-drugsgebruikers kijk, tenzij het zo overdreven is gedaan als in Spun, dan vind ik het vermakelijk.
Requiem for a dream op cinema.nl, filmkrant.nl, reelviews.net, variety.com, filmcritic.com, digg.be
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage