SECONDS (VS, '66) *****
Man keert terug in het lichaam van een jonge vent. Hij moet zich melden bij een slachthuis, vanwaar hij ineens in een kantoor terechtkomt.
Seconds is een film die de kijkers van die tijd volkomen vervreemd zal hebben. Ze zullen de film bekeken hebben en gedacht hebben: waar ben ik in hemelsnaam naar aan het kijken? (Dat zijn meestal de leukste films.) Er zit bijvoorbeeld een scène in waarin naakte hippies druiven pletten.
Ik zeg: hier zie je eindelijk eens mooie fantasie. Geen overdreven sf-fantasie, maar toch ook geen kinderachtige vondsten. Het begint al met opnamen die ik me direct herinnerde uit Lock, stock... Waar het idee van Guy Ritchies groggy gokker-opname vandaan komt: zie deze film. De eerste vijf minuten vond ik al waardevoller dan een hele Lars and the real girl, die ik daarvoor had gezien.
De film wijkt enorm af van het gemiddelde. Men denke aan The game, Truman show en een beetje 8 ½. Het verhaal van de eerste twee en de moedige filmideetjes van de derde.
Je moet met zo'n ideeënfilm wel de juiste man hebben. Nou had regisseur Frankenheimer al twee paranoiafilms gemaakt en hij zat kennelijk vol zelfvertrouwen voor deze. Ik denk dat het boek van David Ely niet de beeldende kracht kan hebben die Frankenheimer er wel met zijn film in stopte. Wilson zweet tijdens een treinrit, is afwezig tijdens het dicteren van de brief. Nog krachtiger in beeld is de operatie. Ronduit griezelig is de scène waarin Wilson leert dat meer 'reborns' rondlopen.
Verder een verrassend bescheiden Rock Hudson-rol. In plaats van de stoere all american hero speelt hij hier de verwarde jonge versie van de oude man. Ga er maar aan staan! Maar Hudson slaat zich er prima doorheen en heeft zich daarmee meteen voor me ingenomen. Zo makkelijk gaat dat: een wereldprestatie en ik ben bereid voor zo iemand door het vuur te gaan.
Seconds op imdb.com, dvdsavant.com, dvdverdict.com, filmcritic.com, cinemademerde.com, sensesofcinema.com