EEN BERG WAARDELOZE MODERNE ACTIEFILMS
UN ANGE (1998)
Agent wil gangster pakken maar krijgt in plaats daarvan een babytje in zijn handen gedrukt.
Genrefilms die niet slagen, dat zijn toch wel de grootste kneusjes van de filmindustrie. Natuurlijk raakt die agent zijn penning kwijt, wordt zijn vriend vermoord (die ze de hele film rustig in de tuin laten hangen), is de commissaris corrupt, raakt het heldinnetje verliefd op de held, die als klap op de dramatische vuurpijl haar broer doodde (en die nu als een engel af en toe voor haar ogen danst).
Alle clichés van de politiefilm op een rij, in deze film van Miguel Courtois, die verder vooral tv-films heeft gemaakt. En dat terwijl de film zo stoer op z'n Hollywoods is gefilmd! Waarom smeert dat grietje hem niet gewoon? Wat lopen ze toch te zeulen met dat babytje? Breng het naar een kennis of een crêche. Crêches leven daarvan!
Dat de hoofdrolmeneer als een Franse Rambo tegen het slot iedereen neer gaat schieten is zelfs te banaal voor een film als deze.
Alleen een scène vond ik de moeite waard: als de twee op de truc springen en daar gaan vrijen. Dat kwam misschien omdat ik net Love and passion van Tinto Brass had gezien.
DEAD FISH (2004)
Geld, een kluis, wapens, gangsters en amateurgangsters.
Er is een hoop mis met deze film. De invalshoek is al jammer: 'In de stijl van Lock stock and two smoking barrels.' Een film dus zonder eigen gezicht. Je krijgt soms actiefilm, soms komedie, en soms fantasiestukjes die wel heel erg de plank misslaan (een stukje musical).
Het probleem is vooral dat Dead fish niet grappig is. Dat is een half uurtje interessant om te zien (dat misgaan).
Je ziet aan Dead fish ook heel goed wat voor effect een belabberde regie heeft op op zich prima acteurs. Zoals Terence Stamp, Billy Zane, Robert Carlyle en Gary Oldman, toch niet de minsten, in deze film spelen, zijn ze niet anders dan Terence Stamp, Billy Zane, Robert Carlyle en Gary Oldman die een typetje spelen. Het ziet er niet cool uit. Bij gebrek aan regie proberen ze zelf de rollen in te vullen. Dat is als tegen een orkest te zeggen: de dirigent is ziek, speel allemaal zelf maar wat.
De regie was van een of andere Charley Stadler, die, zoals veel regisseurs tegenwoordig, uit de reclamewereld komt. Hij heeft geen enkele filmsjoege en dat kun je niet verbloemen met allerlei hippe cameramaniertjes. Dan moet de film ook nog Britsheid uitstralen... nou, nee. Rotzooi.
EMPIRE DES LOUPS (2006)
Een vrouw ziet mensen met wolvenhoofden. Een politie-eenheid laat deze vrouw een Truman show-achtig-leven leiden, waarbij ze in de waan wordt gelaten dat ze haar geheugen kwijt is. Ze spelen met haar hersenen omdat ze een soort proef is van een antiterroristische organisatie.
Dan blijken er Grijze Wolven (de Turkse maffia) jacht op haar te maken. Ze blijkt namelijk ineens een gevluchte moordmachine van de Grijze Wolven te zijn, die na haar metamorfose drie zeer getrainde agenten doodschopt. En dan hebben we nog het politieverhaal, van de seriemoorden die geen seriemoorden zijn, maar vergissingen.
Alles is aanleiding voor pompeus bedoelde scènes met veel rook en explosies, die allemaal zinken in het actiefilmclichémoeras waar de film in is opgebouwd. In dat moeras vinden we scènes als autopsies van ranzige moorden, bijna botsingen bij deuren, het veelbetekenende boek in de boekenkast, de transformatie van schlemiel in held, de ruige ex-rechercheur die alle smerige trucjes kent, het verrassende slot (inclusief aanwijzing), een discoscène in een vunzige tent, een agent die ondanks waarschuwingen verder rechercheert, topgangsters die overhoop worden geschoten. Dat alles in een irritante donkergroene waas alsof het de speciale onderzee-editie van de dvd is.
Reno speelt zijn zoveelste Leon (wel met raar baardje), Arly Jover is een beroerde actrice, die niets geloofwaardigs in haar rol kan stoppen, en Jocelyn Quivrin is een acteur zonder charisma. Hij speelt al vijftien jaar in films terwijl hij op mij overkomt als een debutant.
Vorm over inhoud? Als het goed is gedaan misschien. Deze vorm werkt alleen maar potsierlijk. Regisseur Chris Nahon is blijkbaar videoclipregisseur geweest. Dat is deze film ook: een lange videoclip voor een gothic popbandje. Nou nog iemand vinden die een liedje maakt van twee uur lengte.
FACE OF TERROR (2003)
Een meneer legt bommen in Spanje. Andere meneer probeert hem dat niet te laten doen.
Actiefilm met alle, maar dan ook alleclichés die er zijn. Tel daarbij op een charismaloze hoofdpersoon, een oppervlakkig mannenscript en het resultaat is niet best.
De film is wel een goed lesje scènes die je dus dient te vermijden als je een film maakt. Denk aan scènes zoals de agent die bij een dubieuze fotograaf binnenstormt, diens hoofd tegen de muur slaat tijdens een ondervraging, en zegt: Wrong answer. Of dat hij met het liefje van de slechterik sexy gaat dansen terwijl hij haar niet kent. Agent loopt een huis van een vriend binnen en wie ligt daar in bad, dood? Achtervolging eindigt in vijver. Bij een oude fabriek: Er gebeurt daar iets, we moeten naar binnen. Gangster met zware stem. Sexy vrouwen. Bommenlegger met jeugdtrauma. In een loods schiet iedereen op elkaar als op een schietbaan. Twee agenten die saampjes in bed komen.
Er is wel een lichtpuntje: Paulina Galvez, de actrice in deze film, kan haar rol nog een beetje gevoel meegeven. Maar deze onbekende Rick Schroder is wel uitzonderlijk slecht gecast als hoofdrolspeler. Ik moet wel zeggen dat hij overtuigend slecht speelt en dan heb ik er wel waardering voor.
Een ander lichtpuntje is een achtervolging dwars door Barcelona.
Voor de detailliefhebbers is er nog de fotograaf die opmerkelijk lijkt op komiek Arjan Ederveen.
GOMEZ ET TAVARES (2003)
Iedereen is corrupt in Marseille. De politie-agenten hebben het daar niet makkelijk mee.
Net als in het vergelijkbare Un ange is er heel wat loos met dit verhaal. Allereerst de Hollywoodstijl die jammerlijk goedkoop overkomt. Door de film te verpakken in een blitse stijl, neem je de geestige inhoud, die de film wel heeft, niet serieus genoeg. Nu is het van beiden niets: niet grappig, niet blits.
Het verhaal is verre van logisch.Een wirwar van misdaadgebeurtenissen die alleen de Hollywoodimitatie gemeen hebben.
Dan die sexy vrouw wier rol overdreven is, de professionele criminelen die niets met het verhaal te maken hebben, de hoofdagent die corrupt is terwijl hij dat als enige overtuigend niet was. Resultaat: een kinderachtige mannenfilm.
Regisseur Gilles Paquet-Brenner mag een voorbeeld nemen aan Jan Kounens Dobermann. Daarmee vergeleken is deze film goedkope rommel.
HEBREW HAMMER (2003)
Mordechai Jefferson Carver is 'the hebrew hammer'; een joodse variant op Shaft. Deze joodse John Shaft heeft een Mercedes met een davidster. Je hoort het nummer van Shaft met Hebreeuwse tekst. Sporen met davidster aan zijn laarzen. Hij loopt een bar vol nazi's binnen, schiet iedereen neer, loopt weer naar buiten, waar iemand tegen hem zegt: 'Ze hebben jullie voorouders vermoord maar jullie zullen ze niet krijgen.'
Zijn moeder zegt tegen het bezoekende meisje dat ze haar zoon wel mag pijpen af en toe. De leider van de joodse bevrijdingsliga lijkt sprekend op Moshe Dayan (voormalig Israëlisch politicus). Kerstman wordt door zwaarden doorklieft.
Acteerwerk, stijl en verhaal ver onder elke denkbare maat. Waarom de uitstekende distributeur A-film deze film in het assortiment heeft gedaan? Ze waren net zo verblind als ik door de hoes denk ik.
Wonderlijk is dat de film toch redelijk goed uit de bus komt bij recensenten. Daar begrijp ik nou echt niets van. Wie niet onmiddellijk ziet met iets monsterlijk flauws te maken te hebben, mag van mij voorlopig geen films meer beschrijven.
WHITE GOLD (2003)
Amerikaans surfknulletje gaat naar Rusland. Hij heeft een kaart van zijn gestorven opa bij zich waarop een voorraad goud in Siberië staat afgebeeld. Nu nog vinden.
Zo dom als de film klinkt, is ie ook. De film lijkt sprekend op een andere coproductie, Mail order bride, en maakt dezelfde fout. Topkapi legt bijvoorbeeld wat uit over de Turkse cultuur. Dit is Amerikaanse misdaad in een Russisch jasje. Zo lijkt het meer op een Amerikaanse film in een verre buitenwijk dan in het buitenland.
Dat joch (Josh Holland) kan er echt helemaal niets van. Dan is hij spottend als hij zenuwachtig moet spelen, dan speelt hij gestresst als het wel wat minder kan. Ook Russische acteurs lijken van hem te walgen. Er is door dat knulletje nauwelijks couleur locale overgebleven.
Volgens sommigen zijn alleen de stuntmannen redelijk in deze film. Daar kan ik mee inkomen.
Ik denk dat een verfilming van de onderneming om deze film te maken een stuk interessanter is om te volgen, met Amerikanen en Russen die samen moesten werken. Misschien is dit een vorm van uitdagende, vernieuwende cinema: het verhaal dat wel interessant is, valt niet te zien. We filmen alleen de troep die verwacht wordt, een onzichtbare raamvertelling, keer de band binnenstebuiten, speel hem achterstevoren af en je krijgt de ware sociaal-maatschappijkritische film.
24 HOURS IN LONDON (1998)
Mensen schieten elkaar neer, 24 uur in Londen.
Zo slecht is deze film dat het lachwekkend wordt. Dit is niet eens een kopie van een Tarantinofilm, waarmee je eind jaren negentig mee werd doodgegooid, dit is een kopie van een kopie van Tarantinofilm.
Je kunt erom huilen of schateren, om de kneuterige dialogen, de imposant bedoelde one-liners, het acteren als in het beste schooltoneelstuk. Sowieso weet niemand hoe ie zijn personage moet neerzetten en rijmen de acteurs niet met elkaar.
Zo wordt de film toch kijkwaardig. De agent die zo braaf de slechterik blijft helpen en dan opeens zegt als iemand hem daarover aan de tand voelt: Je hebt gelijk, dit doe ik nooit meer. Het hotel dat van alle kanten bewaakt is en men toch rustig herrie kan schoppen op de betreffende etage. De kroongetuige die zelf misdadiger blijkt. De neergeschoten agent en schurk die gewond op de grond liggen (precies naast elkaar) en elkaar een pistool toeschuiven.
Je kunt zo'n film verdedigen met het feit dat het niet zo serieus is bedoeld. Jammer genoeg zit er dan geen fatsoenlijke grap in. Je kunt met de juiste slechte smaak de slachting op het heuveltje cult vinden. Verdere slachtingen hebben zelfs dat predikaat niet meer.
LARA CROFT: TOMB RAIDER (2001)
Lara Croft werkt gedwongen mee aan een operatie van criminelen. Ze moeten een stuk steen vinden in een piramide.
Je zou de werkelijk samenvatting van de film moeten horen om te weten wat voor vlees je in de kuip hebt met deze film: ze loopt met de lui die haar hele huis aan flarden hebben geschoten gebroederlijk naar de plek waar het allemaal zal gebeuren. Iemand speelt dubbelspel en na een verwijtend woordje van Lara staat hij weer aan haar kant. Zelf blijkt ze toch opeens, hoe verrassend, de schurk te willen frustreren als hij het eeuwige leven wil verkrijgen. Gelukkig kan ze via het brokstuk de tijd terugdraaien, en passant spreekt haar dode vader haar nog toe, en komt alles goed.
In de reeks briljante filmmissers: een actiefilm met een actrice die een motoriek heeft van Jan Klaassen. Als ze een klok kapot slaat, ziet het eruit alsof ze die wil aaien.
Vooruit, niet te lullig doen, ik heb de film afgekeken, in zijn genre was ie niet waardeloos. Hier en daar een paar aardige actiescènes. Je bekijkt zo'n film en haalt dan je schouders op. Wat zou je er anders mee moeten?
Detail: de acteur die Hitler speelde in Max speelt hier het onderdanige hulpje van Lara Croft. Misschien een cultidee om eerst Max te laten zien en onmiddellijk daarna Lara Croft?
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage