EEN BERG WAARDELOZE SF-FILMS
ALIEN HUNTER (2003)
Kenner van extraterrestiale wezens wordt opgeroepen om onderzoek te verrichten naar een steen die een frequentie uitzendt. De steen smelt en er blijkt een schelp in te zitten. Om het lot een handje te helpen, wordt de schelp geopend met een cirkelzaag. Helaas komt er gas uit waardoor ze besmet zijn en ze de hele mensheid kunnen besmetten als ze een poot buiten de deur zetten. Washington beslist dat een Russische onderzeeër met een atoombom alles kapot moet schieten.
In dit verhaal een keer geen slechte alien maar een alien die alleen maar een hoofd vastpakt. Gelukkig is onze hoofdpersoon zo slim dat hij dat onmiddellijk doorheeft (rol van James Spader). Toch schieten anderen het wezen kapot ('Ik dacht dat ie je aanviel'), waar wat voor valt te zeggen, want hij had het mensenhoofd vast in zijn aliens-klauwen, en dan zou ik ook gaan denken.
Ik kan me niet voorstellen dat iemand echt genoten zal hebben van Alien hunter. Dat komt vooral doordat de film zo ontzettend hinkt op twee gedachten: het semi-wetenschappelijke verhaal en het Alien-achtige bloedbad. Nou komt het bloedbad in deze film op rekening van de mens maar desalniettemin denk je bij een ontsnapt eng wezen toch meteen aan Alien, zo ook ongetwijfeld iedereen die aan deze film heeft meegewerkt, en voor het eventuele misverstand is er nog de titel.
Echt spannend wordt het nergens. Wel op en top voorspelbare passages. Werkelijk ongegeneerd voorspelbaar is het 'mysterieuze begin' in Roswell, de Alien die ontsnapt als iedereen even naar links kijkt, ingewikkeld gedoe met frequenties en codes, en mensen die uiteraard bij bosjes sterven, door een mysterieus gas (alleen sommigen niet en hoe dat zit blijft een raadsel). Knullig is de oude liefde die opbloeit naarmate de nieuwe vlam zich van zijn allerslechtste zijde laat zien.
Jammer dat Leslie Stefanson maar een klein rolletje heeft. Dit was haar laatste film. Intussen is ze moeder van een kind van... James Spader! Die chemie kwam dus niet uit de lucht vallen.
Mysterieuzer is de aftiteling: op de acteurs na een en al Bulgaarse namen.
BELPHEGOR (2002)
Mummiegeest brengt knappe vrouw om als 'lichaam' te bezitten naar het Louvre (geen slechte keus). Er is gelukkig iemand die het probeert te verhinderen.
Helaas niet het The mummy-achtige amusement (en dan bedoel ik het origineel) waar je misschien op hoopte. Dat lag weer eens aan het rommelige script. Soms zijn de scènes komisch gespeeld, dan weer is er boute actie, of ineens romantiek, en het slaat allemaal nergens op.
En dat is jammer want zowel de oorspronkelijke thrillertjes uit de jaren twintig (van Bernede) als de daarop gebaseerde tv-serie uit de jaren zestig (van Barma) moeten heel erg mysterieus zijn. De stripliefhebbers kennen misschien Blake en Mortimer met hun spannende archeologische verhalen. Desnoods iets van Robbedoes en Kwabbernoot.
Maar Salomé, de regisseur hiervan, maakte een uiterst warrig verhaal dat wel bedoeld zal zijn geweest als een hippe film voor een jong publiek. Het is helemaal niets geworden en een jong publiek spuugt dit ook uit. Typische B-film, matige dialogen, matige spanning, matige effecten.
Federic Diefenthal (de agent die in Taxi nooit zijn rijbewijs haalt) lijkt de hele film te denken: wat voor gezicht zal ik zetten? Sophie Marceau dwaalt schreeuwend rond als een variant op Patricia Arquette in Stigmata.
En als je op het gebied van de missers begeeft, dan is er nogal wat te kiezen. Zoals: waarom is de geest eerst onzichtbaar en wordt ie op het laatst wel zichtbaar? Waarom kiest de mummiegeest voor haar behalve omdat ze een fraai vrouwenlichaam heeft en ze voor de producenten derhalve aantrekkelijk is voor de hoofdrol in deze film? Eerlijk is eerlijk, Sophie Marceau zou ik als ik mummie was ook wel willen betoveren. De grootste misser: waarom zo saai gebruik gemaakt van de mogelijkheid om te filmen in een van de vreemdste, grootste gebouwen van Europa?
BUCK ROGERS (1979)
Twintigste-eeuwer Buck Rogers komt terecht in de 25ste eeuw. Hij is natuurlijk een swingende persoonlijkheid in die tijd.
Net als bij Barbarella is Buck Rogers al behoorlijk gek op de manier hoe vroeger naar de toekomst werd gekeken. Rare microfoontjes. Vierkante ruimtetoestellen. Discomuziek. Rare manier van dansen. Dat zegt meer over 1979 dan over onze toekomst.
Beslist geen geloofwaardige fantasie maar het uitgangspunt is nog vreemder aangezien Buck Rogers oorspronkelijk een strip uit de jaren dertig was (ook verfilmd) en hijzelf een astronaut uit het jaar 1987 moet voorstellen, terwijl de film gemaakt werd in 1979. Wat hij doet in de 25ste eeuw ben ik intussen vergeten.
De film is goed te pruimen als cultverhaal. Zo is er een geweldige scène op de begraafplaats, die niet onder doet voor de begraafplaatsepisode in Plan 9 outer space. Of de passage dat Buck Rogers honderden bommen stopt in vijandelijke ruimtevoertuigen zonder dat iemand het in de gaten heeft. De oerflauwe opmerkingen van Twiki. De computerrechtbank die in één minuut rechtspreekt. De starre maar sexy kolonel Deering van wie je steeds verwacht dat ze ineens haar kleren uittrekt. Mevrouw Draconië die echt (bijna) geen kleren aanheeft. Het vreemde idee dat computers in 2500 heel stom zijn, terwijl ze zelfs in 1979 al aardig slim waren.
Je kunt je niets voorstellen bij het idee dat de toekomst zoals die in 1979 werd gezien vijfentwintig jaar later al gedateerd is. Dat maakt me heel nieuwsgierig naar de versie van 1939.
BIONICLE (2003)
Paaseiland is het decor van dit avontuur van robots met karakters en gevoelens. In plaats van een tao zoeken robots een toa, en wel de zevende, die ergens moet rondlopen. Twee kleine takua's zoeken hem en blijken hem zelf te zijn. Helaas zijn er kwade robots die ze achterna zitten. Ondertussen komen ze in contact met toastrijders die unieke kwaliteiten hebben zodat ze samen alle elementen vormen.
Deze poppetjes hebben een taak, ze moeten de 'schaduw' vermijden, het gaat om broederschap en gemeenschapszin. Je begrijpt dat iedereen moedig en briljant moet zijn om te overleven, maar moeten ze dan ook zo humorloos zijn? Heeft het een en ander iets ermee te maken dat dit Lego-poppetjes waren?
Deze robots leven vermoedelijk samen met de mensheid maar dat wordt niet duidelijk. Hoe ze zich voortplanten, of ze seks hebben, of ze eten en drinken, of ze werken, wordt ook niet duidelijk.
Het minste minpunt is dat je het gevoel hebt tijdens deze film een computerspelletje te spelen zonder mee te doen.
GAPPA (1969)
Snode zakenmannen, wetenschappers en mediamensen ontvoeren een reuzenvogelbaby van een eiland. Dat was niet zo slim. Mama en papa, vogels van wel vijftig meter hoog, gaan hele steden pletten om hun kroost te redden.
Deze reusachtige kippen kunnen met lasers uit hun snavels schieten. Ze vliegen als straaljagers. Als ze uit het water oprijzen, ontstaat een bubbelbad. Ik waarschuw de eventuele kijker van deze film alvast: de vogels maken het geluid wat Jim Carrey maakt in Dumb and dumber als hij het allervervelendste geluid van de wereld nadoet.
Geen klassiekerstatus, dan maar een cultstatus, dachten de makers (als ze al iets dachten). Alles is nep en er is verbijsterend weinig moeite genomen om dat te verhullen. Heel nep is de Amerikaanse onderzeeër. Als dat geen plastic bootje in een bad is weet ik het ook niet meer.
Toch is het erg vermakelijk, ook al is een hele film een beetje lang. Dit is nou een voorbeeld van wat keiji eiga wordt genoemd: Japanse rampenfilms met matige effecten. Films die begonnen met de productie van Godzilla, van de schijnbaar roemruchte Toho-studio's. Van Godzilla zijn ongeveer dertig films gemaakt. Andere studio's wilden ook monsters en maakten Gappa.
Hoe serieus moet je cultfilms nemen om dat allemaal te weten? Nou ja, zonder die mensen hadden we nu niet zo'n lol natuurlijk.
STAR GATE(1994)
God Ra heeft zich gevestigd op een planeet, vanwaar hij zijn piramides en de mensheid 'exporteerde' via een sterrenpoort naar de aarde. Hij onderdrukt de Oud-Koptisch sprekende bevolking op deze planeet, wat heel gemeen van hem was.
Vervelend genoeg bezit hij het eeuwige leven. Dankzij een kolonel en een wetenschapper die de poort hebben betreden, durft de bevolking te rebelleren. Wel hebben ze het 'zevende teken' nodig om terug te gaan. Helaas staat er een bom op afgaan.
Raar? Het kan nog beter. Deze aardse mannen komen op een andere planeet en toch verbazen ze zich nergens over. Ze zijn niet verbaasd dat ze buitenaards leven ontdekken, dat het buitenaards leven bestaat uit mensen als zijzelf, dat het zuurstofpeil precies gelijk is aan de aarde, dat ze als eerste mensen een ruimtereis hebben gemaakt, dat de piramide van Ra en het mensenstadje evenwijdig honderd meter van elkaar vandaan liggen.
Wat er op de rest van de planeet is? Niemand wil het weten. Blijkbaar geen cartografen onder hen.
Toch, James Spader, wéér James Spader, maakt er wat van. Met een giechellachje zet hij zijn minimaal gelaagde verstrooide professor toch menselijk neer. Dankzij zijn goede en Kurt Russells botte acteerstijl kijkt de film prettig weg (als je in staat bent nergens vraagtekens bij te plaatsen).
Het leukste was een vleugje interplanetaire antropologie. Het feit dat James Spader in ongeveer een half uur een vreemde taal machtig is, belooft veel goeds voor als er ooit buitenaards leven wordt ontdekt.
GHOSTS OF MARS (2001)
Agenten komen in een mijnwerkerskolonie om een crimineel mee te nemen. Een virus heeft de mijnwerkers ziek gemaakt. Hierna rent iedereen weg of keert terug, en niemand is het oneens of eens. Alleen de hoofdagente overleeft het virus en niemand vindt het interessant hoe dat nou kan. In het begin moeten ze een bril op vanwege de luchtdruk (?), later hoeft dat niet meer. De trein wil niet komen hoewel die om de hoek staat. Ze ontsnappen van het virus en de agente bedenkt dat het slechtste plan dat ooit in een film is bedacht: ze keren terug (en worden een voor een afgeslacht).
Wie een prototype wilt van een film die je in de prullenbak wilt gooien zit goed. De rest – en daartoe reken ik toch mijn lezers – zit minder goed. Ik keek de film alleen om de Mars-serie te completeren. Gecompleteerd is die, maar tegen welke prijs? Andere marsfilms als Mission to Mars en Red planet hebben nog enig niveau. Ghosts of Mars is vanaf het begin een en al onzin.
Is er dan niets waarvoor je de film voor een volgende generatie zou kunnen redden? Een paar leuke horrorideetjes misschien zoals de slechterik die lijkt op rockzanger Marilyn Manson? Nee. Eng wordt het niet. Dom wel. Als je een kerncentrale opblaast, krijg je dan een grote knal?
Op de valreep bedenk ik toch een reden om de film van de prullenbak te redden: als deze vol zit.
SPHERE (1998)
Vijf min of meer willekeurige gekozen wetenschappers (die elkaar kennen) worden onder water gebracht bij iets wat een uit de toekomst neergestort Amerikaans ruimteschip lijkt te zijn. Ze zitten afgesloten. De een na de ander sterft. De wetenschappers bezoeken in het ruimteschip een gouden bal, de sphere, en zijn daarna in staat om hun fantasieën te verwerkelijken. (Misschien net Forbidden planet gezien?)
Het idee is ó zo prutserig uitgevoerd. Er zwemt een reuzekwal rond, iemand heeft een boekje dat tot pagina 87 gaat, twee enge slangen. Terwijl ze alles kunnen waarmaken! In een mangafilm zou dit idee veel fantasierijker zijn neergezet, denk bijvoorbeeld maar eens aan Ghost in the shell, laat staan wat een rasfantast als David Lynch ervan gemaakt zou hebben.
De NASA en de Amerikaanse overheid zijn in een film nog nooit zo laks geweest bij de ontdekking van buitenaardse intelligentie als in deze. Of aanschouw hoe iedereen het bericht opneemt als iemand is overleden. ('Meen je dat? Dat is klote.')
De scènes lopen slecht in elkaar over. Van een scène waarbij de hele cabine wordt bedreigd door een raar wezen springen we over op iemand die zijn complimenten uit over een gebakken eitje.
Ik besefte bij deze film dat je een groot acteur zich vooral onderscheidt door het zo naturel mogelijk uitpoepen van idiote teksten. Zie bijvoorbeeld Dustin Hoffman zich redden met de allergoedkoopste zinnetjes.
Alleen de gouden bal blijft over. Zeer geloofwaardig als buitenaards wezen (zonder een spoor ironie). Maar wat zit er nu verdomme in?
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage