SOYLENT GREEN (VS, '73) *** IMDB
Mensen die verslaafd raken aan groene zeep
Agent leeft samen met man die herinneringen ophaalt aan de goede oude tijd. Die goede tijd toen er nog geen stapels mensen in het trappenhuis lagen, toen er nog geen relletjes waren omdat 'soylent green' bijna op was, toen mensen nog wel eens een boek lazen, toen eten nog smaakte. Een vreemde moord trekt de aandacht van de agent en hij ontdekt een complot dat te maken heeft met de soylent green-fabrikant.
Het is een complot waarvoor je wel de kranten zou opbellen maar onze agent is zelf ook niet zo zuiver op de graat. Hij perst mensen af en gaat foezelen met de vrouw des huizes, 'het meubilair', die je bij het pand erbij koopt.
Ondertussen is het bloedheet door het broeikaseffect. Als het je allemaal te ellendig wordt, kun je je rustig met een deuntje Grieg en natuurbeelden gaan zelfdoden.
Aardig entertainment maar spijtig dat het script zo flets verloopt. Alles is nogal drastisch sf gemaakt. Je moet je er bijvoorbeeld wel voor open kunnen stellen dat mensen verslaafd raken aan groene zeep. Je moet ook tegen de getergde bek van Charlton Heston kunnen, de man met de meest uitvouwbare mond die ik ooit heb gezien. De een vindt hem passen bij sf-films, de ander wordt onpasselijk van hem in alle films.
Een andere opmerkelijke rol is die van Sol, die gespeeld wordt door Edward Robinson, in zijn laatste film, en hij speelde er in ongeveer honderd. Hij stierf dus in het echt ook zo rond deze film.
Het jammerlijkste, vond ik, was dat het plot zo onuitgewerkt is. Held ontrafelt het geheim van soylent green en daar past alleen maar een onthullend, schokkend, cynisch einde bij. De dramatische boodschap word je anderhalf uur door de strot geramd en met al die informatie wordt vervolgens weinig gedaan want dan zijn we al weer bij het einde gekomen en dan moeten we naar huis.
Soylent green op filmcritic.com, avclub.com, moviecynics.com, cinema.nl, dvdverdict.com
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage