SPHERE (VS, '98) **
Vijf min of meer willekeurige gekozen wetenschappers (die elkaar kennen) worden onder water gebracht bij iets wat een uit de toekomst neergestort Amerikaans ruimteschip lijkt te zijn. Ze zitten afgesloten. De een na de ander sterft. De wetenschappers bezoeken in het ruimteschip een gouden bal, de sphere, en zijn daarna in staat om hun fantasieën te verwerkelijken. (Misschien net Forbidden planet gezien?)
Het idee is ó zo prutserig uitgevoerd. Er zwemt een reuzekwal rond, iemand heeft een boekje dat tot pagina 87 gaat, twee enge slangen. Terwijl ze alles kunnen waarmaken! In een mangafilm zou dit idee veel fantasierijker zijn neergezet, laat staan wat een rasfantast als David Lynch ervan gemaakt zou hebben.
De NASA en de Amerikaanse overheid zijn in een film nog nooit zo laks geweest bij de ontdekking van buitenaardse intelligentie als in deze. Of aanschouw hoe iedereen het bericht opneemt als iemand is overleden. ('Meen je dat? Dat is klote.') De scènes lopen slecht in elkaar over. Van een scène waarbij de hele cabine wordt bedreigd door een raar wezen springen we over op iemand die zijn complimenten uit over een gebakken eitje.
Ik besefte bij deze film dat je een groot acteur zich vooral onderscheidt door het zo naturel mogelijk uitpoepen van idiote teksten. Zie bijvoorbeeld Dustin Hoffman zich redden met de allergoedkoopste zinnetjes.
Alleen de gouden bal blijft over. Zeer geloofwaardig als buitenaards wezen (zonder een spoor ironie). Maar wat zit er nu verdomme in?
Sphere op imdb.com, filmcritic.com, reelviews.net, salon.com, cinema.nl, filmcritic.com, urbancinephile.com.au