SPYBOUND (FR, '02) **
Twee spionnen reizen de wereld rond.
Het punt is, en dat is essentieel voor een film, er gebeurt niets interessants. Je hobbelt van de ene affaire in de andere zonder dat iets afgerond wordt. Het dubbelspelverhaal krijgt geen staartje. Het opgeblazen schip krijgt geen staartje. Ook de moord in de eerste minuten blijft staartloos. Ten slotte de moord in Madrid die niets met het verhaal te maken heeft.
Je ziet Cassel en Bellucci veel vermoeid kijken, het slot was onbegrijpelijk, er is geen ontroering, humor of spanning, en nou ja, dan blijft er weinig reden tot kijken over.
De grote vergissing van Spybound is het scenario. Je moet een spannende film rustig opbouwen, zoals de betere jaren zeventig-films laten zien, maar dit is wel heel rustig, dit staat stil. De hele episode in Casablanca had in vijf minuten samengevat kunnen worden.
Volgens sommigen is het de typische werkwijze van regisseur Schoendorffer: een beetje verwarring stichten en niet bezig te willen zijn met het verhaal. En ik vind het ook best boeiend, levens van spionnen. Maar dit is gewoon niet goed, niet zoals de films in de jaren zeventig het wel zouden doen (rustig maar wel dat ik er iets van begrijp). Ik leer niets van deze personages, als ze toch al het belangrijkste waren van de film.
Visueel zag het een en ander er aardig uit, maar wat heb je eraan met zo'n onbegrijpelijk verhaal, dat is als een stinkende vis verkopen in prachtig cadeaupapier.
Spybound op imdb.com, outnow.ch, cinopsis.be, digg.be, eyeforfilm.co.uk, tempimoderni.com, webzinemaker.com