SUSPICION (GB, '41) *** IMDB
Doelbewust het einde van een film de nek omdraaien
Vrijbuiter trouwt met bourgeoismeisje. Ze ontdekt dat hij niet is wie hij zegt dat hij is. Dat levert heibel op.
Dit thema is al heel vaak gebruikt, maar in deze film wel goed gedaan, vond ik. Cary Grant bekent dan maar openhartig dat hij een hoop poen heeft geleend en dat hij hoopt dat hij nu kan teren op geld van haar ouders. Als dat geld niet komt, verkoopt hij maar de lelijke stoelen die ze gekregen heeft als huwelijkscadeau.
Zo raakt hij in haar ogen verdacht. Daar gaat de rest van de film over: hoe hij alsmaar verdachter wordt. Ze weet niet meer wat ze ervan moet denken. Zo zweeft de film langzaam van het ene genre (lichtvoetige romance) over in het andere (psychologische thriller).
De film had me vast verbouwereerd als was vastgehouden aan Hitchcocks eigen einde. Ik begrijp niets van zulke bemoeizucht van producers om de kern van de film, het plot, ingrijpend te wijzigen, en daarmee moedwillig een goede film de nek om te draaien. Een regisseur, een artiest, komt toch niet voor niets met zo'n einde?
Ik vond het goed gedaan maar het deed me toch niet zoveel. Hitchcock kiest altijd voor het spannende verhaal, anders was hij geen Hitchcock, maar als het me dan niet verrassend genoeg is, dan wordt het een maniertje. Daar lijdt Suspicion onder, denk ik.
Toch is het, zoals iedereen zegt over deze film, een prima manier om een avondje mee te vullen. Cary Grant en Jean Fontaine zijn samen prettige beeldvulling. Bovendien is Suspicion ook gewoon mooi gefilmd met geen beeld te veel.
Suspicion op cinema.nl, apolloguide.com, crazy4cinema.com, filmcritic.com, movie2movie.nl, dvdverdict.com
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage