TALES OF ORDINARY MADNESS (VS, '81) **** IMDB
Gazarra in topvorm als schrijvende dronkelap
Man drinkt (veel) en schrijft (niet veel). Af en toe een baantje, af en toe een vriendin. De film naar het autobiografische boek van Charles Bukowski, schrijver/dronkelap.
Dronkelappen zijn lastig te spelen. Ik kan me een film herinneren met Jack Lemmon en Lee Remick, en dat ging Remick niet zo goed af. Net zoals Meg Ryan in een of andere drakerig Hollywood-drama.
Dan Ben Gazarra! Je ruikt zijn alcoholwazem door het scherm. Komt hij bij een uitgever, slaat hij de maaltijd over en richt zich op de wijn. Zou hij echt gedronken hebben tijdens de film?
Gazarra zet Bukowski precies neer zoals ik zou denken dat hij is geweest, een mens die veel drinkt, vrijt, schrijft, en schijt heeft aan conventies zonder nou echt een rebel te zijn. Wat de Bukowski van de film typeert is het gebrek aan verbazing en oordeel. Hij slaat en commandeert soms maar hij is toch een sympathieke man.
Gazarra speelt met gemak luchtig, verbaasd, emotioneel. De meeste mensen kennen Gazarra denk ik alleen als Jacky Treehorn uit The big Lebowski. Het was mij ook onbekend dat hij al in een film of honderd heeft gespeeld. Het neemt hem voor me in dat hij dan zo'n sloeberrol speelt na zo'n imposante carrière.
Bukowski vond de film niets omdat hij vond dat hij niet zo was. Aan de andere kant, gaat het om een biografie of om dichterlijke vrijheid? Ferreri laat dat in het midden. De hoofdpersoon heet niet Bukowski maar Serking. Missschien was het boek alleen ter inspiratie bedoeld.
De romance is typische anarchistische Bukowski-romantiek, eentje die je op een onverwacht moment bij de strot grijpt, zoals die me ook aangreep toen ik het boek las. Ik was dan ook ontroerd. (Hoe hij het hoort? In een kroeg natuurlijk.)
Deze film stamt al uit 1981 maar lijkt veel recenter, want het is typisch het soort realisme dat sinds de jaren nul zo in is. Maar regisseur Marco Ferreri liep voor met wel meer dingen. Want films over emotionele barvliegen (Barfly, Leaving Las Vegas, Factotum) hebben we sindsdien ook vaak gezien. Verrassend is de voor zijn doen zeer behoudende filmstijl. Wilde hij een Oscar winnen?
Tales of ordinary madness op cinema.nl, dvdtoile.com, timeout.com, beatmuseum.org, cinematicthreads.com
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage