THE THIN RED LINE (VS, '98) ***** IMDB
Soldaten die tobben terwijl ze eilandjes moeten veroveren
Groep Amerikaanse soldaten moet een nietszeggend eiland in de Pacific veroveren. Ze tobben allemaal met van alles, maar voornamelijk dat geen van hen zin heeft in die strijd.
The thin red line is denk ik mijn meest favoriete film over oorlog. Ik weet dat natuurlijk niet precies want ik maakte er nooit een mee, maar dit is toch wat volgens mij het meest in de buurt van oorlog komt. Oorlog is wreed en stom en maakt alles kapot en je kunt niet genoeg films maken om dat te laten zien. Hoezo zeggen oudere schrijvers dat het goed is om mee te maken? Is het helemaal niet meemaken niet nog veel beter? Persoonlijk mis ik oorlog als kiespijn.
The thin red line trekt heel zinnig de oorlogslijn door naar het persoonlijke, met talloze angstige hoofdpersonen. Hun mooie dromen vliegen stuk voor stuk in gruzelementen. Zelfs de kolonel met zijn grote mond baalt van zijn missie. Ook de krijgsgevangenen zijn niet de Japanners die je kent uit veel andere oorlogsfilms. Niks harakiri, gewoon angst.
Terence Malick, regisseur hiervan, heeft een verhaal gemaakt waarbij de hoofdpersonen langzaam bijrollen worden en de bijrollen veranderen in hoofdpersonen. Het is de rommelige sfeer van een oorlog die de hoofdpersoon is. Onder meer dankzij het krachtige acteerwerk krijg je een gevoel bij zowat alle karakters, met name bij kapitein Staros (knappe rol van Elias Koteas).
Het lijkt wel of expres het allermooiste eiland in de Pacific is uitgekozen. Oorlogsscènes krijgen in dit landschap – een keer wat anders dan de jungle van Vietnam – een nog onwerkelijker sfeer. Bovendien vindt de oorlog plaats in erupties. De rest van de tijd is het kalm.
Ik laat alle verhalen over Terence Malick, de filosofische teneur en de uitbundige cast maar achterwege. Boeiend is om in het artikel van de Filmkrant te lezen hoe hij de film maakte – door na het filmen nog eens twee jaar in de montagekamer te zitten. Adrien Brody veranderde van hoofdpersoon in bijrol. Hij zal wel met verbazing de première hebben bekeken, zeker als hij had opgeschept tegen zijn familie wat een prestatie hij had geleverd.
Malick, die eigenzinnige parel in de Amerikaanse cinema, heeft jaren geploeterd voor het resultaat. Dat zie je er aan af. Dat betekent wachten op een regenachtige zondag, matras en dekens uitstallen, telefoons uitzetten. Je verheugen op een film, je er voor honderd procent in willen laten onderdompelen, zoals je je ook verheugt op het openen van een smakelijke fles wijn. Vertrouw op deze amateurcriticus: het is echt de moeite waard.
The thin red line op cinema.nl, filmkrant.nl, nrc.nl, reelviews.net, salon.com,cinopsis.be
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage