TIREZ SUR LE PIANISTE (FR, '60) ***** IMDB
Geen moment verveling in spannend en geestig verhaal
Pianist wordt achtervolgd door een stel schurken, die het eigenlijk op zijn broer hebben gemunt. De pianist vermoordt iemand per ongeluk. Hij krijgt dan ook nog eens de politie achter zich aan. Dood de pianist! Hij gaat naar zijn broer en helpt daarmee de achtervolgende schurken een dienst. En zijn leuke vriendin, vergeeft ze het hem allemaal?
Verbazingwekkend goed werk, Tirez sur le pianist. Deze film van Trauffaut lijkt veel op zijn eigen Jules et Jim, met dezelfde onbegrijpelijke voice-overs in de trant van 'Het kon niet meer. Ik moest wat doen. Ook al zou dat betekenen dat we nooit meer bij elkaar zouden komen.' Dezelfde afwijkende muziekkeuze, hetzelfde noodlottige script, dezelfde vlucht naar een kot ergens in de wildernis.
Je mist misschien wat ze noemen de 'emotionele kracht' van Jules et Jim. Daar staat tegenover dat Charles Aznevour hier heel wat minder dramatisch (en prettiger om te zien) speelt dan de drie van de andere film.
Het mooiste vond ik dat er geen moment verveling is. Om van te watertanden vind ik bijvoorbeeld de schurken, die, zodra je bij ze in de auto stapt, meteen ontschurkt worden door te kletsen over vrouwenonderbroeken.
Het verhaal van Tirez sur le pianist vind ik ondergeschikt aan het feit dat Truffaut het had in zijn tijd. 'Het' was een geweldig instinct voor filmkeuzes. De cameraposities zijn altijd interessant, de snelheid is ongelooflijk, de acteurs doen het geweldig (Aznavour is erg goed, je zou niet zeggen dat hij eerder zanger was dan acteur). Truffaut wist toen al hoe belangrijk een scherpe montage was voor een film. Laat alleen het interessante zien!
Zoals je Jules et Jim moeilijk een oorlogsfilm kan noemen, kun je deze film moeilijk een misdaadfilm noemen. Het is een Truffautfilm. Zo valt dit rariteitenkabinet aan scènes helemaal op zijn plaats dankzij Truffauts lichtvoetige manier van het schetsen van mensen. Dankzij de schitterende Antoine Doinel-achtige relatiedingetjes bijvoorbeeld geloofde ik veel meer in deze relatie dan menig andere filmrelatie.
En soms ineens zo leerzaam, zoals de verwondering in 1960 over een pen 'met een intrekbare punt'.
Tirez sur le pianist op cinema.nl, dvdtown.com, filmcritic.com, eyeforfilm.co.uk, encyclopedia.com
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage