TOKYO DECADENCE (JAP, '92) ****
Dame komt te werken als prostitué in Tokyo. We krijgen een beschrijving van haar werkzaamheden te zien, van haar klanten, van hun bizarre wensen.
Het gaat er in deze film om, denk ik, te laten zien hoe door de kille, moderne maatschappij menigeen verslaafd is geraakt aan seksspelletjes en drugs. Liefdevolle seks is er niet meer bij. Alles moet raar zijn. Zoals een van de hoeren zegt: 'Ik ben niet rijk. Japan is rijk. Daarmee is de ziel verdwenen.' Grappig genoeg is dit verhaal over geen ziel meer hebben juist de ziel van deze film.
Een zelfzekerde film van Ryu Murakami, een schrijver die zijn eigen boek verfilmde. Wat je in bravere films niet ziet, zie je hier wel. Zo vraag je je af of die Ai werkelijk met die vibrator rondkruipt. Kun je dat acteren? Miho Nikaido levert trouwens een enorme prestatie met haar rol want ze speelt een verlegen vrouw met wie je toch meeleeft.
Dit is niet zomaar een excuus voor seks, maar voor krankzinnige seksepisoden. Hoe komen die mensen erop! Is het misselijkmakend? Ja, behoorlijk. Maar het is ook een rake schets van iets dat ongetwijfeld overal in de wereld gebeurt. Het gaat nu over Japan maar het had natuurlijk overal kunnen zijn (hoewel je hier ook een blik krijgt van de geheimzinnige aard van de Japanse samenleving – meer daarover in het boek De spiegel en de zonnegodin van Ian Buruma).
Worden de wensen van de hoerbetalers steeds gekker of is het altijd al zo gek geweest en komt het nu pas in beeld?
Ik vond het gedurfd en ook wel geslaagd, op het einde na. Zo logisch als daarvoor het leven van een prostitué is neergezet, zo merkwaardig is het slot. Misschien gaat het erom dat een expert in de betaalde liefde op zoek is naar liefde. Misschien niet. Hoe dan ook vond ik het einde erg slecht, maar wel passend in een film waarbij de schokkende beelden eigenlijk de film zijn.
Tokyo decadence op imdb.com, reelviews.net, bbc.co.uk, cinema.nl, filmkrant.nl, dvdoutsider.co.uk, movie2movie.nl