TOKYO DRIFTER (JAP, '67) ***
Tetsuya Watari is de held die de wereld wil ontdoen van allerlei yakuzagespuis.
De hoofdrolspeler hoeft helemaal niets onder te doen voor Bronson. Hij is net zo koel. In tegenstelling tot de Bronsonfilms is deze film een stuk artistieker. Het is ook heel vaak nagedaan, deze film van Suzuki. kijk maar eens naar recente Japanse yakuzafilms van Ichii en Miike en je ziet beelden van een getergde held nog vaak terugkomen.
Kapot ben ik er niet van. Daarvoor zie je toch te veel clichéscènes zoals een taxi die net aan komt rijden, gangsters in een nachtclub, geduvel tussen autowrakken, zwaargewonde helden.
Misschien is het probleem wel dat de film zo vaak is nagedaan dat het origineel ook een kopie is geworden. Nee, ik denk toch dat de film teleurstelt in het plot. Dat rammelt nogal en daardoor rammelt de film ook. Iemand noemde deze film een te lange korte film en dat vat wel goed samen hoe je deze film moet verwachten.
Je moet dan niet vergeten dat de Japanse studio's van die tijd het de regisseurs niet makkelijk maakten. Deze studio zei tegen Suzuki: 'Je mag doen wat je wilt, als er maar veel geschoten wordt door criminelen. En dan nog moet alles in dertig dagen geklaard zijn.' Als je daaraan denkt, is deze film een wonder. Wat had hij met zes maanden gedaan zoals de meeste filmmakers vandaag de dag hebben?
Een paar passages maken veel indruk, zoals de lift die geen lift is, of het schietgedoe in de nachtclub. Suzuki heeft zijn film een lading jazzsfeer gegeven en daarmee doet de film automatisch denken aan Tarantino, die ook veel heeft met geweld en muziek. Hij zal hem zeker in zijn speciale filmlijstjeslijst hebben staan.
Tokyo drifter op imdb.com, reel.com, dvdcult.com, criterioncontraption.com, dvdverdict.com, dvdtimes.co.uk