LE TROU (FR, '60) **** IMDB
Mannen met hun maatjes- en haantjesgedoe
Mannen in een gevangenis willen uitbreken. Je ziet ze slopen, zweten, sjouwen. Ze gebruiken een vijl, een stuk bed, een stuk karton, een inktpotje en een goed stel hersens.
Het verhaal, naar een roman van José Giovanni, is een schoolvoorbeeld van laat de camera het werk doen. Als ze de vloer slopen, zie je dat integraal gebeuren. Er is geen muziek.
Karakterschetsen zijn minimaal maar effectief. Als ze een cementen muur tegenkomen, zegt Roland: 'Ach joh, een paar dagen cement bikken en alles komt goed'. Eeuwige optimist. De bewakers zijn mensen die spinnetjes te eten geven, helpen bij een opstootje met loodgieters, met hun hand over hun hart strijken in verdachte situaties. Het beste voorbeeld hiervan was de minzaam lachende afdelingschef Grinval.
De film vergalloppeert zich alleen aan het einde, als de kijker een moreel dilemma in de maag gesplitst krijgt. Volgens sommigen slaat dit einde op een strijd tussen de oprechte volksvrienden en de bourgeoisleugenaars. Misschien is dat zo. Iemand als Fidel Castro zou deze film kunnen misbruiken. Mij lijkt het sterk dat Becker dat ermee wilde zeggen. Hij moest de film gewoon een einde geven, denk ik.
Interessanter om over na te denken vond ik hoe mannen hier haarfijn blootgelegd worden, met hun maatjes- een haantjesgedoe. Le trou krijgt bonuspunten als je weet dat Roland, Jean Keraudy, in het echt aan deze ontsnapping heeft meegedaan. In zijn amateurisme speelt hij het fijnste van allemaal. Zie zijn commentaar in de links.
Jacques Becker was, denk ik, dankzij zulke ideetjes een van de weinige regisseurs van de oude garde waar de nouvelle vague-jongens over te spreken waren. Dit was Beckers laatste film, hij stierf amper twee weken na uitbreng. Zijn zoon maakte zijn eerste een jaar later.
Le trou op cinematheque.com, dvdtimes.co.uk, interview keraudy, cinema.nl , combustible.com
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage
Naar zeven minuten uit de film