WHITE HEAT (VS, '49) **** IMDB
Cody Jarrett als moederverslaafde gangster
Misdadiger Cody Jarrett, leider van een bende, wordt terwijl hij in de bajes zit verraden door zijn makkers maar komt er met veel mazzel goed uit. Er blijkt dan iets krankzinnigs met de man aan de hand te zijn.
Het verhaal van White heat zou je met een stom woord modern kunnen noemen. Volgens mij zie je geschiftheid zelden in gangsterfilms uit die tijd en nu alleen maar. Cody Jarrett als moederverslaafde gangster. Nu is een gangster zonder op zijn minst een beetje 'karakterstudie' ondenkbaar.
Dat heeft ook wel vooruitstrevend acteerwerk nodig, voor 1949-begrippen. De scène in de gevangenis als Cody gek wordt vond ik mooi gespeeld door James Cagney. Virginia Mayo was ook heel goed als zijn liefje Verna Jarrett en Steve Cochran als Big Ed was ook niet misselijk.
Aardig zijn ook juist de verschillen die films als White heat hebben met een hedendaagse film. Zoals hoe nadrukkelijk mensen getroffen worden en mooi van de trap vallen. Of de techniek van die tijd. Zoals een complete radio die in een bus wordt geplaatst als afluisterapparaat. Met meetlatten aan de hand van de golflengte wordt uitgerekend waar een auto zich bevindt. Of anders de walkie-talkie zo groot als een magnetron.
Het voordeel van White heat is dat regisseur Raoul Walsh ongelooflijk ervaren was toen hij deze film maakte. Hij was gespecialiseerd in actie en spanning en maakte in 1913 al zijn eerste film. Voor hij White heat maakte, had hij al honderd films gemaakt, natuurlijk nauwelijks eentje van dit niveau, maar wel High sierra in 1941, die ook net als White heat een behoorlijk eind boven het gemiddelde uitsteekt. Dezelfde kurkdroge waarneming waarmee je als hedendaagse kijker goed uit de voeten kunt.
Pulp zoals je niet vaak ziet.
White heat op variety.com, epinions.com, cinema.nl, cinema.nl (2), info raoul walsh, filmcritic.com
Naar Wilde aardbeien filmdatabase, filmtips, homepage