DE GEWONE MAN ANNO NU

De pogingen van Jimmy Hodgkiss (23) om geen beroemde Engelsman te worden, zijn voorlopig geslaagd. 'Maar we zijn er nog niet.'

We bezoeken hem thuis, een gewoon en knus huisje ergens in Manchester. We drinken zijn Earl Grey thee op zijn piepkleine balkon. Hij zit daar heel gewoontjes met zijn gewone kat op schoot. Af en toe kijkt hij schichtig naar het leven buiten.

'Het valt niet mee', zegt Hodgkiss, 'want overal waar je komt zijn tegenwoordig talentenshows. Die moet je zien te mijden, en dat is niet simpel want je ouders schrijven je ongevraagd in omdat zij ook beroemd willen worden. Ook moet je opletten met voetballen. Je moet niet te goed worden. Tegenwoordig word je al met je twaalfde voor de camera's gehaald. Maar dat zal mij niet snel meer overkomen. Ik speel maar een keer per maand in het park.'

Hij sipt thee, denkt na, en zegt dan:

'Gevaarlijk is het ook als je echt slim bent en je haalt allerlei tienen, dan haal je gegarandeerd de krant. En je moet ook niet te sociaal bewogen zijn, want jonge politici komen altijd in het nieuws, en dan maak je snel politieke carrière. En er is geen politieke carrière meer mogelijk zonder heel veel beroemdheid.

'Maar slim zijn is beslist niet meer nodig om beroemd te zijn. En dat is dus weer in mijn nadeel. Ik ben niet heel slim.' Momenteel werkt Hodgkiss als schoonmaker in hotels en leert hij via een avondcursus voor een horeca-diploma. Maar het is al zeker dat hij geen topkok wenst te worden. 'Ik ga straks heel gemiddeld koken.'

Hodgkiss zet zijn kopje op de grond want zijn balkon is te klein voor nog een tafeltje. Wij vragen voorzichtig of er een privacyprobleem is geweest in zijn jeugd? Filmden zijn ouders hem soms zonder dat hij het wist?

Hij schudt zijn hoofd. Dat is het niet, volgens hem, want hij had een gelukkige jeugd. Hij streeft slechts naar een rustig en anoniem leven. 'Ja, daar streef ik echt naar. Ik ben niet bang voor aandacht maar als het niet nodig is, hoeft het van mij niet. Ik vind mezelf niet beter dan andere mensen dat ik zonodig op de voorgrond moet komen.'

Hij noemt beroemd willen zijn 'het grootste maatschappelijke probleem van de toekomst'. Zelfs als kunstenaar ben je volgens hem ook niet veilig. Zeker niet als je ervan houdt om taboes op te zoeken. 'Dan ben je zo beroemd.' Je moet volgens hem ook niet in een Brits popbandje gaan zitten waarvan de muzikanten een beetje talent hebben. 'Media, bladen, optredens. Je wordt zo opgepikt met al die sociale media tegenwoordig. Ben je beroemd in Zuid-Korea terwijl je alleen maar wat muziek wilt spelen.'

De gewone stoel van Jimmy Hodgkiss

Zijn knorrende kat springt van zijn schoot. Hodgkiss staart naar de lucht. 'Weermannen. Dat is het slechtste beroep dat je kunt kiezen als je niet beroemd wilt worden, want dan herkennen mensen je altijd op straat. En soms slaan ze er zelfs op.'

Nogal somber zegt hij: 'Je kunt sowieso beter niet in een grote stad wonen. Word je per ongeluk gefilmd op straat tijdens een nieuws-item. Ik denk ook dat ik ga verhuizen naar een gehucht – waar ik dan hoop dat niemand de loterij wint, want dan lopen ze weer met camera's de deuren plat. Dan ben je vereeuwigd als de enige sukkel die geen lot had.'

Zelfs met al deze voorzorgsmaatregelen is het volgens Hodgkiss niet zeker dat hij niet beroemd wordt. In relaties is het zelfs lastig. 'Kijk, ik hou wel van een versierpoging op zijn tijd. Zo'n mooie klassieke, waar je veel tijd voor neemt. Maar voor je het weet sla je iemand aan de haak die een beroemd tv-actrice wordt.' Hij gaat niet vaak meer naar de pub. 'Ik heb er nu ook al drie cameraploegen gezien, waar ze dan de echte Engelse sfeer komen filmen. Bier hijsende mannen, giechelende vrouwen, achteloos tappende barmannen. Ja, mooi die sfeer, maar dan moet die filmploeg natuurlijk opdonderen!'

Zijn ergste nachtmerrie? 'Dit droom ik heel vaak: ik laat mezelf tatoëren, er wordt een vreselijke fout gemaakt, en voor je het weet gaat een portret van jou en je tatoeage via internet de wereld over.'

Hij schudt ons een vriendelijke hand als we vertrekken en verzoekt om begrijpelijke redenen om geen foto van hem bij het artikeltje te plaatsen. 'De stoel is prima, die mag best beroemd worden.'

EINDE