IN HOLLAND STAAT GEEN HUIS
BESTE MENEER DEETMAN
Beste meneer Deetman,
u bent een drukbezet man. Toch vraag ik u een uurtje van uw tijd om naar dit verhaal te luisteren. Mijn naam doet er niet toe. Het is mijn streven om schrijver te worden. Al slaag ik niet, dan ben ik het toch. Zoiets weet je, meneer Deetman, zoals u al jaren weet dat u een burgemeester bent.
Ik streef er ook naar me ontspannen te voelen. Mijn woningenprobleem is niet meer dan een vlekje in dat streven. Toch, meneer Deetman, is dat vlekje zeer hardnekkig. Sinds 1998 woonde ik tien jaar lang bij iedere jaarwisseling op een ander adres. Dit verhaal gaat over de periode dat ik tevergeefs in Den Haag een goede woning probeerde te vinden.
Ik erken dat het woningenprobleem voor een deel aan mijn karakter ligt. Ik ben gevoelig en grillig. Ik word ongelukkig van een slecht huis. Ik hou niet van de banen die veel geld opleveren.
Ik heb geen enkele politieke bijbedoeling met deze brief. Ik eis niet dat u en uw college direct opstappen, of de regering, of de president van de Verenigde Staten. Ik ben niet het mens dat in wonderdoeners gelooft.
Het zou zo moeten zijn: iedereen zet zich in voor fraaiere en uniekere woningen, die persoonlijk en ecologisch zijn van opzet, met lage huren, omdat iedereen wil dat iedereen kan genieten van het leven. Geen straatvulselbouw meer alstublieft!
Een idylle, meneer Deetman? Waarom zou iets niet kunnen?
Naar de biografie van machinegeweerspecialist Melvin Johnson